On the road again.....

 

Nog maar net terug van onze camino naar Finisterre
(zie blogjes van juli) kregen we deze reis onder ogen.
Wandelen op de camino de la Plata in combinatie
met een bezoek aan enkele van de mooiste steden
van Spanje. Deze formule sprak ons wel aan dus 
snel boeken was de boodschap.

Op de eerste dag van onze reis verkennen we
het prachtige Sevilla, de bruisende hoofdstad
van Andalusië. De dappersten onder ons konden zich
wagen aan een beklimming van de Giralda toren,
ooit een minaret en nu een klokkentoren.

De kathedraal van Sevilla is een van de grootste
gotische kathedralen ter wereld, waar hoge bogen,
gouden altaarstukken en vele kunstwerken de
grandeur van het Spaanse verleden weerspiegelen.

 

Men zegt weleens dat Christoffel Columbus meer 
gereisd heeft na zijn dood dan bij leven. Na vele
omzwervingen kreeg zijn stoffelijk overschot 
uiteindelijk zijn laatste rustplaats in deze kathedraal.

De Metropol Parasol (ook bekend als Las Setas
de Sevilla of "de paddenstoelen") is een enorm
modern houten bouwwerk op het plein
Plaza de la Encarnación. Het is een van de
grootste houten constructies ter wereld.

De zes parasols hebben de vorm van gigantische
paddenstoelen die schaduw bieden over het plein.
Vanop het dakterras heb je een fantastisch uitzicht
over de stad.

Een prachtige patio in het schitterende
Real Alcázar.

De volgende dag verkennen we Sevilla met de fiets.
Deze tocht brengt ons naar de spectaculaire Plaza
de España, een indrukwekkend meesterwerk van
betegelde nissen, bruggen en grootse architectuur.

Er zijn precies 48 nissen langs de halve maan
vormige muur geplaatst. De nissen staan in 
alfabetische volgorde en iedere nis is gewijd aan een
Spaanse provincie. Iedere nis bevat een gedetailleerde
kaart van de provincie. Het officiële wapenschild van de
provincie. Een groot tegeltableau met een belangrijk
historisch moment, mythe of culturele scène uit die regio.
Na de dood van koning Maarten I in 1410 bleef de
Kroon van Aragón achter zonder directe wettelijke
opvolger. Vertegenwoordigers uit Aragón, Valencia en
het Prinsdom Catalonië kwamen bijeen in de plaats
Caspe om een nieuwe koning te kiezen.
Ze kozen Ferdinand van Antequera als nieuwe vorst.
Dit legde de politieke basis voor de latere een-
wording van Spanje.
Het centrale paneel beeldt hier de historische stemming
en bekendmaking van het compromis van Caspe uit.

Een gracht volgt de bocht van de gevel en wordt
overspannen door kleurrijke bruggen, die de vier
oude koninkrijken van Spanje symboliseren:
Castilië, León, Aragon en Navarre.

In de stad Merida nam de Spaanse gids ons meer dan tweeduizend
jaar mee terug in de tijd. Dit prachtige Romeinse theater
werd gebouwd in de 1e eeuw voor Christus.
Dat de akoestiek nog steeds perfect werkt bewees onze
Belgische gids (hier beneden in beeld) door 
William Shakespeare te declameren 
(From "As You Like It", act 2, scene 7)
Wat was dat prachtig!!!!

Wie goed rondkijkt ziet overal de prachtigste
details. Wat een mooie deurklopper is dit!!

Een ander hoogtepunt van deze reis was het bezoek
aan Salamanca. Hier zie je het indrukwekkende
portaal van de universiteit. 

Het beroemdste motief is het doodshoofd met bovenaan
een kikker. In de tijd dat de gevel werd gebouwd stond
de kikker symbool voor lust, vleselijke verleiding
en zonde. Het doodshoofd stond uiteraard voor de dood.
De combinatie diende als morele waarschuwing voor de
jonge mannelijke studenten: wie zich overgaf aan 
losbandigheid en de verleidingen van de prostitutie,
zou een vroege dood sterven.
De bekendste moderne betekenis is die van academisch
succes. Volgens de lokale traditie moet een nieuwe
student de kikker op de gevel zelf zien te vinden.
Slaagt de student hierin, dan brengt dit geluk bij de
examens en zal hij of zij succesvol
afstuderen. 

Hier een zicht op de torens van de oude en de nieuwe
kathedraal.

Casa de las Conchas of het huis met de schelpen.
Dit is een historisch paleis beroemd om zijn gevel
die is versierd met 300 stenen Sint-Jacobsschelpen.

De schelpen verwijzen naar het embleem van de 
Orde van Santiago en de pelgrims die de pelgrimstocht
naar Santiago de Compostella lopen.

De opschriften in rood op het merendeel van de
monumenten van de stad, en vooral die van de 
universiteit, duiden op een traditie die stamt uit de
15de eeuw.

Na het behalen van hun diploma namen de studenten deel
aan een stierengevecht. Met het bloed van de gedode stier
schreven ze de letter V op de muren (van Victor, winnaar
in het Latijn) en de datum. Tegenwoordig wordt die
mooie graffiti uitgevoerd in rode verf.

Maar we waren natuurlijk ook hier om een stukje
op de Camino de la Plata te wandelen.
De route begint in Sevilla en loopt bijna 1000 km
naar het Noorden, grotendeels in het spoor van de
oude Romeinse legioenen en de middeleeuwse
pelgrims.
Deze route doorkruist vier verschillende Spaanse
regio's nl: Andalusië, Extremadura, Castilla y León
en Galicië.

Het is een lange tocht, vooral geschikt voor
de ervaren wandelaar. In de zomer kan het erg
zwaar worden omwille van de temperaturen die
kunnen oplopen tot boven de 40°.
Wij wandelen slechts kleine stukjes om de sfeer
wat op te snuiven en om het landschap langs
deze camino te ontdekken.

De eerste wandeling loopt door een gebied met
kurkeiken.

De schors van de kurkeik wordt om de 8 tot 10 jaar
geoogst. Deze bomen vormen een sprookjesachtig,
knoestig bos dat bijdraagt aan de lokale economie.
Het Iberische varken komt ook voor in deze bossen.

Dat niet iedere pelgrim zijn eindbestemming bereikt
is soms de harde realiteit van de camino.
Op de gehele camino overlijden naar schatting
jaarlijks enkele tientallen tot honderden pelgrims
per jaar. Gemiddeld rond de 350 over alle routes
heen. Meestal door hartstilstanden, extreme hitte,
valpartijen of verkeersongelukken.

Na een wandeling van 12 km komen we aan in het
witte dorpje Almaden de la Plata. 

Hier genieten we van een heerlijke lunch alvorens
verder te reizen naar onze volgende bestemming.

Wanneer we in Extremadura wandelen wordt het
landschap nog weidser en desolater.

Kilometers ver lopen we langs wijngaarden.

De oogst is al binnen maar hier spot ik toch nog
een achtergebleven trosje druiven.

Zo eenzaam kan een landschap zijn.

Bankjes om even uit te rusten zal je hier niet
vinden. Enkel een steen met de bekende blauw/gele
schelp. Geen bankjes en al helemaal geen
barretjes om even wat te drinken.
Daar moet je jezelf goed op voorzien wanneer je
hier gaat stappen.

Na een tijdje zien we toch weer wat tekens van leven.

Altijd weer de gele pijlen volgen!

Het moet de pelgrim deugd doen wanneer hij/zij na
vele kilometers stappen deze Alberque heeft bereikt.

Ik ben blij dat we van deze camino hebben kunnen proeven.
Het is niet de camino die ik volledig zou willen lopen.
Geef mij de camino's maar die door het prachtige groene
Galicië lopen. Er staat er weer eentje op de planning
voor volgend jaar. Maar dat lezen jullie dan wel weer!
Lieve groet,
Liliane