Op weg naar Finisterre...(3)

Op dag 4 gaan we 19 km lopen van Hospital naar Cee. 
Moesten we de voorbije dagen veel hoogtemeters
trotseren dan zullen we vandaag vooral véél dalen.

Vandaag lopen we zo'n 12 km over een pad van 
dolomiet, ver van de bewoonde wereld.
Er is weinig schaduw en we moeten ons goed 
voorzien van drinkwater.

"Ultreia et suseia" is een traditionele pelgrimsgroet
en aanmoediging op de camino de Santiago.
Het stamt uit het middeleeuwse Latijn en
betekent "Voorwaarts en omhoog" .
Ultreia: betekent letterlijk "verder", "voorbij".
Het spoort de pelgrim aan om door te zetten en de
grenzen te verleggen.
Et suseia: betekent letterlijk "omhoog", "naar de hemel".
Het herinnert de pelgrim eraan dat de fysieke reis ook
gepaard gaat met een innerlijke, spirituele groei.
Samen vormen ze een krachtige kreet om elkaar te steunen
tijdens het wandelen.

Tegenwoordig wordt de pelgrimsgroet "Ultreia et Suseia" niet
meer gebruikt op de camino de Santiago.
"Buen Camino" is de begroeting die de middeleeuwse 
begroeting verving op de camino.
Wanneer je een andere pelgrim begroet met
"Buen Camino" wens je hem of haar een goede reis.

Muurschildering in Dumbría.

Alleen de rugzak ontbreekt -:)

Dit indrukwekkende kunstwerk in het dorpje
Olveiroa (Dumbria)is gebaseerd op de Vákner,
een legendarische mythisch wezen (half mens, half wolf)
dat volgens oude verhalen reizigers in de regio bedreigde.
In tegenstelling tot de traditionele angstaanjagende
beeldvorming, beeldt dit specifieke werk de Vákner af
vanuit een vrouwelijk, oerkrachtig perspectief dat
symbool staat voor de innerlijke reis van de pelgrim.

Een eindje verder op een kruispunt in het groen
zien we dit indrukwekkend 5 m hoge beeld
van de Vákner. Het gaat om dezelfde figuur
als op de muurschildering maar nu toch wat 
angstaanjagender voorgesteld.

Een pelgrim beschreef in zijn reisverslag hoe hij in de
bossen van Galicië werd geterroriseerd door dit
wezen. Met dit beeld wil men dit stukje
Middeleeuwse folklore in ere houden.

Ondertussen genieten we met volle teugen van het mooie 
landschap.

Bij deze splitsing volgen we de weg links 
richting Finisterre.

Het valt me op dat er, in vergelijking met
onze camino van vorig jaar, weinig
 kapelletjes of kerkjes op de route
liggen.

Dat vind ik wel jammer want het zijn altijd fijne
plekken om even halt te houden om een kaarsje
te branden en even te bezinnen.

Dit is zo'n mooie spirituele plek.

Net als vorig jaar had ik weer een schelp
meegenomen met de namen van onze
kleinkinderen erop geschreven. Fijn om ze op die
manier dicht bij ons te hebben. Het was wel de 
bedoeling om deze schelp ergens onderweg
een plekje te geven.

Omdat ik deze plek zo mooi vond heb ik beslist
om onze schelp hier een plaatsje te geven.
Ik hoop dat ze hier goed bewaard is bij de
Kapel van O.L.V. van de sneeuw.
Jammer genoeg was de kerk gesloten zodat we
geen kaarsje konden branden.

Later op de dag kwamen we toch nog bij een kerkje 
waar we een kaarsje konden branden. Dat was een 
belofte die ik gedaan had aan een quiltmaatje die
een heupoperatie moest ondergaan.

In de tuin rondom het kerkje stond deze cruceiro.

Soms zie je onderweg een kapelletje waar
boodschappen achtergelaten worden.

We naderen de kustlijn van Cee.

Eerst maar eens de tijd nemen om lekker te lunchen
voordat we richting de kust trekken.

Met zoveel wegwijzers is het moeilijk om
niet de juiste richting te kiezen.

Een mooi tableau met de afbeelding van Jacobus die in 
Spanje het geloof komt verkondigen.

Een beeld van een pelgrim helemaal in schelpen
uitgewerkt.

Vorig jaar zagen we dit veel maar op deze
route is het een zeldzaamheid. Grote flessen
gevuld met water ten behoeve van de pelgrim.
Ik zou er nu wel niet van drinken maar bij
heet weer kan het wel deugd doen om je er even
mee te verfrissen. 

Aan deze korven is te zien dat we de kust naderen!

Wanneer we straks in Finisterre onze Fisterrana (dit is
een officieel certificaat dat je de camino volbracht hebt)
willen behalen moeten we als bewijs 2 stempels per dag
in ons stempelboekje verzamelen. Meestal stempel je
in een bar. Bij dit standje langs de kant van de weg
werd er meer werk gemaakt van de stempel.

Eerst koos je een kleur die je voor je stempel wou.

Daarna werden de blokjes was gesmolten en
werd de was op de juiste plek in je
stempelboekje aangebracht.

Er waren stempels met verschillende motieven
waar je uit kon kiezen.

Ik heb voor de schelp gekozen.
Dit is toch echt wel een bijzonder exemplaar
in ons stempelboekje! Héél blij mee!

De eindmeet voor vandaag komt in zicht.
Morgen is onze laatste stapdag en komen
we aan in Finisterre.
Wordt vervolgd....

Op weg naar Finisterre...(2)

 

De camino naar Santiago de Compostella is niet één pad.
Het is een heel netwerk van wegen die naar de kathedraal
leiden. Aan de hand van dit kaartje wil ik de belangrijkste
routes even situeren.

• 1. De camino Frances of de Franse route.
• 60% van alle pelgrims kiest voor deze route.
• De groene route op de kaart
• 2. De camino Portugués of de Portugese route.
• Ook wel de zachte, lieflijke route.
• De bordeaux kleurige route op de kaart.
• 3. De camino del Norte of de Noordelijke route.
• Deze loopt langs de ruige Spaanse kust van de
• Atlantische oceaan. De rode route op de kaart.
• 4. De camino Primitivo of de originele camino.
• Deze route werd als eerste gelopen door King Alfonso II
• 1.100 jaar geleden. 
• De lichtblauwe route op de kaart.
• 5. De via de la plata of de zilverroute.
• Dit is een lange, eenzame route. Voor de echte stiltezoeker.
• De bruine route op de kaart.
• 6. De camino Inglés of de Engelse route.
• Historisch gezien werd deze route vooral gelopen
• door pelgrims van de Britse eilanden en Scandinavië
• nadat ze per boot in Spanje aankwamen.
• De donker paarse route op de kaart.
• 7. De camino a Finisterre.
• Een pittige maar rustige route naar kilometerpaal O.
• De roze route op de kaart.

Dag twee van onze tocht start in Negreira.
Terwijl ik deze foto neem staat mijn man te wachten
aan een soort van infostalletje.

Daar valt zijn oog op dit prachtige gedicht.
Wat kunnen sommige pelgrims hun ervaringen
tijdens het lopen van de camino toch mooi
verwoorden!

We verlaten Negreira door onder het poortgebouw
"Pazo do Cotón" te lopen. Deze constructie dateert
waarschijnlijk uit het jaar 1738.

Wanneer we de poort doorgestapt zijn zien we het
beeldhouwwerk van de emigranten. Tussen
1850 en 1960 verlieten meer dan twee miljoen
Galiciërs hun regio voor een nieuw leven in
Latijns-Amerika. 

Gedreven door armoede, overbevolking en politieke
onrust, vormde deze massale uittocht een van de
grootste migratiestromen uit de moderne
Europese geschiedenis. Meestal vertrok de vader
of de oudste zoon van een gezin. Met leningen of
door bezittingen te verkopen werd zijn overtocht
betaald.

Eenmaal gesetteld, stuurde deze migrant geld terug
naar de familie. Hiermee kon de rest van de familie
overkomen. 
Het is een indrukwekkend monument dat zéér goed
de wanhoop van deze families weergeeft. De vader die 
moet vertrekken terwijl moeder achterblijft met de zorg
voor de kinderen. Het zoontje probeert vader wanhopig
tegen te houden. Wat een emotioneel tafereel!

Het weer is helemaal omgeslagen. De hitte van gisteren
is verdwenen. Het is zwaar bewolkt met nu en dan
een buitje.

Tijdens onze camino van vorig jaar zagen we overal
geverfde gele pijlen. Op wegen, bomen, huizen, muurtjes
noem het maar op. Die geschilderde pijlen ontbreken
volledig op deze route. We volgen de officiële grijze
kilometerpaal aanduidingen met
gestileerde blauw/gele schelp. Dit is dan ook een
vreemde eend in de bijt.

Vandaag stappen we 22 km met weer vele hoogtemeters.
Prachtig zijn de met mos bedekte stenen muurtjes die
het pad flankeren.

Een aanmoediging onderweg. We kunnen het gebruiken!

Een gigantische regenbui drijft ons richting een terras.
We maken van deze rustpauze gebruik om rustig
te lunchen.

Onze tocht eindigt vandaag in Maroñas tegenover
de Iglesia de Santa Mariña.

We bekomen van onze tocht op een terrasje met zicht op de
engelen van het kerkhof.

Dag 3 van onze tocht starten we in de gietende regen.
Vandaag lopen we 17 km van Maroñas naar Hospital.
We vertrekken in groep maar al snel loopt ieder zijn
eigen tempo. Dat geeft mij de mogelijkheid om foto's
van andere groepsleden te nemen die ik hun dan
achteraf kan bezorgen.

Terwijl de temperatuur in België richting de 40 ° gaat
zitten wij op het koelste plekje van Europa.
En daar zijn we niet treurig om. We genieten van de
koelte en de zuurstofrijke lucht.

Na 4,5 kilometer volgt een korte, felle klim.
We komen bij een platform met verrekijker.
Vanaf hier heb je een uniek uitzicht op het grote
stuwmeer van Fervenza.
Dat hebben we jammer genoeg "gemist".

De route naar Finisterre is een zéér rustige route.
Weinig pelgrims die na hun aankomst in S. de C.
nog de energie hebben om tot het eindpunt te stappen.
Onderweg maken we een praatje met een kleurrijk
Frans koppel. Zij vertrokken op 31 maart in Bretagne
en zouden vandaag (26/06) hun 2.000ste kilometer
lopen!!

Als bewijs toont de man ons hun route op zijn GSM.
Wauw, dat is toch wel indrukwekkend!!

We komen bij de begraafplaats met kapel, 
Iglesia de San Chrisóbal de Corzón.
De site dateert van de 18de eeuw.

Toegangspoort met een mooie schelp.

Ook hier weer de typische engelenbeelden op deze
begraafplaatsen.

Ik had al citroenen en druiven gespot maar
dit is de eerste en enige keer dat ik kiwi's zie!

Omdat deze route niet naar de kathedraal van
S. de C. leidt zie je hier ook véél minder verwijzingen
naar de heilige Jacobus. Dat was tijdens onze
route van vorig jaar wel anders. 

Eerlijk gezegd mis ik dat wel een beetje.
Wanneer ik dan een afbeelding zie wil ik het ook
vastleggen. Het ene is al wat mooier dan het andere.

Dit zie je zo vaak hier in Galicië. Verlaten huizen
die overgenomen werden door de natuur.

Op 2 km voor het eindpunt stoppen we nog even bij bar
O Logoso. Een prima stopplaats met goeie voorzieningen
voor de pelgrims. Om 16u vertrekken we voor het laatste 
halfuurtje wandelen naar de plek waar de bus ons alweer
staat op te wachten.
Wordt vervolgd......