Op weg naar Finisterre...(2)

 

De camino naar Santiago de Compostella is niet één pad.
Het is een heel netwerk van wegen die naar de kathedraal
leiden. Aan de hand van dit kaartje wil ik de belangrijkste
routes even situeren.

• 1. De camino Frances of de Franse route.
• 60% van alle pelgrims kiest voor deze route.
• De groene route op de kaart
• 2. De camino Portugués of de Portugese route.
• Ook wel de zachte, lieflijke route.
• De bordeaux kleurige route op de kaart.
• 3. De camino del Norte of de Noordelijke route.
• Deze loopt langs de ruige Spaanse kust van de
• Atlantische oceaan. De rode route op de kaart.
• 4. De camino Primitivo of de originele camino.
• Deze route werd als eerste gelopen door King Alfonso II
• 1.100 jaar geleden. 
• De lichtblauwe route op de kaart.
• 5. De via de la plata of de zilverroute.
• Dit is een lange, eenzame route. Voor de echte stiltezoeker.
• De bruine route op de kaart.
• 6. De camino Inglés of de Engelse route.
• Historisch gezien werd deze route vooral gelopen
• door pelgrims van de Britse eilanden en Scandinavië
• nadat ze per boot in Spanje aankwamen.
• De donker paarse route op de kaart.
• 7. De camino a Finisterre.
• Een pittige maar rustige route naar kilometerpaal O.
• De roze route op de kaart.

Dag twee van onze tocht start in Negreira.
Terwijl ik deze foto neem staat mijn man te wachten
aan een soort van infostalletje.

Daar valt zijn oog op dit prachtige gedicht.
Wat kunnen sommige pelgrims hun ervaringen
tijdens het lopen van de camino toch mooi
verwoorden!

We verlaten Negreira door onder het poortgebouw
"Pazo do Cotón" te lopen. Deze constructie dateert
waarschijnlijk uit het jaar 1738.

Wanneer we de poort doorgestapt zijn zien we het
beeldhouwwerk van de emigranten. Tussen
1850 en 1960 verlieten meer dan twee miljoen
Galiciërs hun regio voor een nieuw leven in
Latijns-Amerika. 

Gedreven door armoede, overbevolking en politieke
onrust, vormde deze massale uittocht een van de
grootste migratiestromen uit de moderne
Europese geschiedenis. Meestal vertrok de vader
of de oudste zoon van een gezin. Met leningen of
door bezittingen te verkopen werd zijn overtocht
betaald.

Eenmaal gesetteld, stuurde deze migrant geld terug
naar de familie. Hiermee kon de rest van de familie
overkomen. 
Het is een indrukwekkend monument dat zéér goed
de wanhoop van deze families weergeeft. De vader die 
moet vertrekken terwijl moeder achterblijft met de zorg
voor de kinderen. Het zoontje probeert vader wanhopig
tegen te houden. Wat een emotioneel tafereel!

Het weer is helemaal omgeslagen. De hitte van gisteren
is verdwenen. Het is zwaar bewolkt met nu en dan
een buitje.

Tijdens onze camino van vorig jaar zagen we overal
geverfde gele pijlen. Op wegen, bomen, huizen, muurtjes
noem het maar op. Die geschilderde pijlen ontbreken
volledig op deze route. We volgen de officiële grijze
kilometerpaal aanduidingen met
gestileerde blauw/gele schelp. Dit is dan ook een
vreemde eend in de bijt.

Vandaag stappen we 22 km met weer vele hoogtemeters.
Prachtig zijn de met mos bedekte stenen muurtjes die
het pad flankeren.

Een aanmoediging onderweg. We kunnen het gebruiken!

Een gigantische regenbui drijft ons richting een terras.
We maken van deze rustpauze gebruik om rustig
te lunchen.

Onze tocht eindigt vandaag in Maroñas tegenover
de Iglesia de Santa Mariña.

We bekomen van onze tocht op een terrasje met zicht op de
engelen van het kerkhof.

Dag 3 van onze tocht starten we in de gietende regen.
Vandaag lopen we 17 km van Maroñas naar Hospital.
We vertrekken in groep maar al snel loopt ieder zijn
eigen tempo. Dat geeft mij de mogelijkheid om foto's
van andere groepsleden te nemen die ik hun dan
achteraf kan bezorgen.

Terwijl de temperatuur in België richting de 40 ° gaat
zitten wij op het koelste plekje van Europa.
En daar zijn we niet treurig om. We genieten van de
koelte en de zuurstofrijke lucht.

Na 4,5 kilometer volgt een korte, felle klim.
We komen bij een platform met verrekijker.
Vanaf hier heb je een uniek uitzicht op het grote
stuwmeer van Fervenza.
Dat hebben we jammer genoeg "gemist".

De route naar Finisterre is een zéér rustige route.
Weinig pelgrims die na hun aankomst in S. de C.
nog de energie hebben om tot het eindpunt te stappen.
Onderweg maken we een praatje met een kleurrijk
Frans koppel. Zij vertrokken op 31 maart in Bretagne
en zouden vandaag (26/06) hun 2.000ste kilometer
lopen!!

Als bewijs toont de man ons hun route op zijn GSM.
Wauw, dat is toch wel indrukwekkend!!

We komen bij de begraafplaats met kapel, 
Iglesia de San Chrisóbal de Corzón.
De site dateert van de 18de eeuw.

Toegangspoort met een mooie schelp.

Ook hier weer de typische engelenbeelden op deze
begraafplaatsen.

Ik had al citroenen en druiven gespot maar
dit is de eerste en enige keer dat ik kiwi's zie!

Omdat deze route niet naar de kathedraal van
S. de C. leidt zie je hier ook véél minder verwijzingen
naar de heilige Jacobus. Dat was tijdens onze
route van vorig jaar wel anders. 

Eerlijk gezegd mis ik dat wel een beetje.
Wanneer ik dan een afbeelding zie wil ik het ook
vastleggen. Het ene is al wat mooier dan het andere.

Dit zie je zo vaak hier in Galicië. Verlaten huizen
die overgenomen werden door de natuur.

Op 2 km voor het eindpunt stoppen we nog even bij bar
O Logoso. Een prima stopplaats met goeie voorzieningen
voor de pelgrims. Om 16u vertrekken we voor het laatste 
halfuurtje wandelen naar de plek waar de bus ons alweer
staat op te wachten.
Wordt vervolgd......

Op weg naar Finisterre.....(1)

 

De voorbije maanden hebben we weer vele
kilometers gewandeld in onze provincie en
daarbuiten om ons voor te bereiden op onze
camino naar Finisterre. Vorig jaar hadden we
300 km geoefend voordat we vertrokken.
Dit jaar iets minder dan 200 km.
Benieuwd of het minder strikt volgen van het
opgelegde trainingsschema gevolgen zal hebben
tijdens onze wandeltocht!

Dinsdagmorgen 23 juni om 4u gaat de wekker.
Om 4u45 komt de taxi ons ophalen om ons naar
de luchthaven van Zaventem te brengen.
Hoe groot is de kans dat je naast je favoriete
programmamaker Arnout Hauben en zijn kompanen
Ruben en Philip staat aan te schuiven bij de 
veiligheidscontrole? Wel ons is het overkomen!
Fijn om te zien dat ze weer op pad gingen. Het zal 
waarschijnlijk weer boeiende wandelverhalen opleveren!

Tweede verrassing van de dag was het feit dat we met het
Rode Duivels vliegtuig zouden vliegen. Wat een buitenkansje.
Leuk om te zien dat ook het interieur in dat thema
gestyled was. Wat een fijn begin van onze reis!!

Na een lange reisdag komen we 's avonds aan in
Santiago de Compostella. Dit plein was vorig jaar het 
eindpunt van onze camino. Ik kan me het gevoel toen van
"niet meer te moeten wandelen" nog héél goed
herinneren. Voor ons was het snel duidelijk dat we deze
tocht wilden beëindigen in Finisterre. Na een jaar staan we
hier terug om deze droom waar te maken.

Met 23 pelgrims zullen we deze tocht wandelen.
Dertien wandelaars kennen we al van vorig jaar.
We maken kennis met tien nieuwe deelnemers.
Het is héél fijn om met "de bekenden" op weg
te gaan. Het is ook héél fijn om kennis te maken
met de nieuwe mensen.

De kathedraal ligt te schitteren in de avondzon.
Wat een prachtig weerzien! Het is al avond en de
meeste pelgrims zijn aangekomen en nu op zoek naar
hun hostel of hotel. Dat maakt dat er nu een totaal andere
sfeer heerst op het plein. Geen zinderende emoties maar
ingetogen genieten van de pracht van dit bouwwerk.

Sint-Jacobus de Meerdere was een visser in Galilea.
Samen met zijn broer Johannes werd hij door Jesus
geroepen om hem te volgen. Hij was de eerste apostel
die de marteldood stierf. Zijn beenderen zouden 
begraven liggen in Santiago de Compostella.

We krijgen een eerste briefing over de tocht van morgen.

We hebben geluk dat er vanavond een orkest speelt bij de
kathedraal. Wat een prachtige manier om onze terugkomst
naar deze te stad te vieren. We zitten stilletjes te genieten
en een groot gevoel van dankbaarheid overvalt ons.
Wat zijn we dankbaar dat we dit samen kunnen beleven.

Onder een stralende zon gaan we de volgende morgen
op zoek naar de eerste gele pijlen die ons de weg
naar Finisterre zullen wijzen. Dankzij de duidelijke 
briefing van gisteren vinden we probleemloos
 het juiste pad.

Na enkele kilometers zien we de torens van de 
kathedraal vanuit een ander standpunt.
Voor de pelgrims die langs deze weg de stad
binnenkomen op het einde van hun camino moet
dit een fantastisch en emotioneel beeld zijn!

Al snel vinden onze voeten de "camino"cadans weer.
Het is heerlijk wandelen tussen de eeuwenoude muurtjes.
Van dit landschap hebben we vorig jaar zo hard
genoten en dat gaan we nu weer doen.

Galicië is een arme streek. Overal zie je verlaten gebouwen die
door de jaren overgenomen zijn door de natuur.

Ik word intens gelukkig van het wandelen door
deze authentieke dorpjes. Ze ademen de sfeer van
het verleden dat hier zo goed bewaard gebleven is.

Al snel zien we de eerste Hórreos weer in het landschap.
Het zijn traditionele, vrijstaande graanschuren op palen
die typisch zijn voor Galicië.

Galicië is een streek waar regelmatig veel
neerslag valt. Dat zie je natuurlijk terug in het
landschap. Je ziet er ontelbare tinten groen en
 de bloemen bloeien er héél weelderig.

Dat de wijnranken hier héél goed gedijen zie je ook
overal terug.

Onze eerste wandeldag is ook meteen de lastigste.
Anne en Ria moeten de voetjes al even wat rust gunnen.

Wegwijzer tussen de fruitbomen.

Van deze wegwijzers zijn we echt zeker!

Ook dit jaar lopen we weer door de typische
eucalyptusbossen. Kijk eens hoe hoog deze
bomen zijn. De mentholachtige geur krijgen we
er gratis bij. Heerlijk!

De typische schelp wordt soms gebruikt om
muurtjes mee te versieren.

Hier komen we voorbij een Romeinse brug. Ze is niet zo oud
als de naam doet vermoeden.

Ze dateert van de 17de eeuw. Prachtig dat dit zo goed
bewaard is gebleven.

Vanaf de Romeinse brug volgt er een stevige
klim. Met een temperatuur van rond de 30 graden
is het fijn om even af te koelen bij een heerlijk
koele waterbron. Dat deed deugd! 

In Trasmonte is het kerkje en de begraafplaats een 
bezoekje waard.

Een prachtig verweerde klokkentoren.

Een begraafplaats uit 1914.
We gaan ze nog dikwijls zien deze typische 
begraafplaatsen.

Ik heb de deurklink van het kerkje even rechtop gezet.
Zo kreeg deze foto voor mij een diepere betekenis.
De liefde voor het wandelen op de camino!

Een ander hoogtepunt van deze wandeldag is wanneer we aankomen
in Pontemaceira, één van de mooiste dorpjes van Galicië.
Hier zien we een prachtige middeleeuwse brug die over de
rivier de Tambre staat.

Dit is het zicht vanop de brug.

We nemen de tijd om echt te genieten van dit landschap.
Hiervoor kom je naar deze streek. 

Nog even flink doorstappen tot aan het eindpunt in Negreira.
Daar wacht de bus om ons terug naar ons hotel te brengen.
Morgenvroeg brengt de bus ons terug naar Negreira waar
we onze route verder zetten.
Vandaag hebben we 21 km gewandeld. Het was erg warm
en we kregen héél wat hoogtemeters te verwerken.
Het landschap was prachtig groen en bosrijk.
Een stevige start maar wat hebben we genoten.
Wordt vervolgd.......