donderdag 31 januari 2019

Lucy has a secret....

"Liliane, mag ik eens een projectje met jou delen waar ik stiekem al een
tijdje mee bezig ben?" 

Met dit WhatsApp berichtje maak ik voor de eerste keer kennis met
het geheime project van Lucy (klik)!! Het bericht bevat ook een aantal
foto's van de quilt in wording. Ik zie prachtige blokken van allemaal
aan elkaar gestikte kleine driehoekjes.
Vele berichtjes volgen met steeds een update van haar driehoekjes-
project. Binnen de kortste keren doe ik mee en werken we beiden 
aan een quilt met hetzelfde malletje en alzo ontstaat er tussen ons een
"driehoeksverhouding" die 2,5 jaar zal duren.


Ik begin met repen stof te snijden met een breedte van 5,25 cm.
Van deze repen worden vierkantjes gesneden.

 Wanneer ik een grote stapel gekleurde en effen vierkantjes heb
snij ik ze diagonaal door.


Na het overzichtelijk sorteren van de gekleurde stofjes kan ik
 paartjes (gekleurd stofje tegen een effen stofje) beginnen uitleggen.
Deze worden tegen elkaar gestikt.


Zo ontstonden er lange slingers driehoekjes. Met zoveel
vlaggenslingertjes leek het wel feest in mijn naaikamer.


Na het strijken van de naadjes moesten alle vierkantjes op
hun definitieve afmeting gesneden worden.


Bij het uitleggen van de rijen let ik goed op
dat er niet twee dezelfde stofjes naast elkaar liggen.


Losse blokjes worden in rijen aan elkaar gestikt.


Het moment is aangebroken om een definitieve beslissing te
nemen ivm de layout van de quilt. Uiteindelijk beslis ik om
12 grote blokken van telkens 12/12 vierkantjes te maken.


De volgende stap is het kiezen van een stofje voor de sashings.
Er waren héél wat kandidaten voor deze selectieproef.


Uiteindelijk kies ik voor dit lichtroze stofje omdat het zo mooi blend
met de gekleurde driehoekjes. Nu deze knoop is doorgehakt kan ik met
een gerust gemoed drie weken naar Namibië gaan. Het is dan
september 2017.


In april 2018 post ik deze foto op mijn blog. Mijn driehoekjes-
project heeft lange tijd stilgelegen. Omdat ik vrees dat ik dit 
project steeds weer voor mij uit ga schuiven beslis ik om er een
deadline op te zetten. Ik spreek met Lucy af dat we voor het einde van
2018 een afgewerkte quilt willen hebben. Er volgt een strak quiltschema.
 Uren, dagen, weken, maanden van quilten beginnen hun tol te eisen
maar ook resultaat op te leveren. Wanneer zowat alles pijn begint
 te doen (vingers-handen-armen-schouders-goesting), en met

een maand vertraging,  wordt half januari het allerlaatste
 quiltsteekje gezet.


Nu nog de binding eraan stikken en tegen naaien.
Op 19 januari kan ik, na het aanbrengen van het label, een
punt zetten achter dit quiltproject. 

Nu maar hopen dat ik met vlag en wimpel geslaagd ben voor onze
"driehoekjes" challenge.
Oordeel zelf maar -:))






















De komende avonden zal ik, in het gezelschap van Michelle, heerlijk
genieten van de warmte, de vriendschap en de herinneringen die 
achter het verhaal van deze quilt schuilgaan.
Dankjewel "partner in crime", het was een hele eer dat je mij hebt
  toegelaten om dit quiltavontuur met jou aan te gaan. We kennen

elkaar enkel via onze blogs en toch is er al jaren dat soulmate gevoel.
Hier is weeral een bewijs geleverd van de verbindende kracht van quilts!
Ik heb nu al binnenpretjes wanneer ik op een dag mijn 
kleinkinderen het verhaal van Lucy's geheimpje zal vertellen!

"And the quilt tells a story and the story is our past."
Groetjes Liliane

maandag 24 december 2018

Een strak plan....

Het jaar afsluiten met een quilt die helemaal "af" zou zijn,
dat was mijn strak plan voor de laatste weken van dit jaar.
Vele uurtjes quilten begonnen hun vruchten af te werpen.
Het leek erop alsof de vooropgestelde deadline vlot gehaald
zou worden. 


(eigenlijk zit ik in een quiltcomplot maar daar lezen jullie
een volgende keer meer over)
Plots werd onze deadline met één maand verschoven en
 kon ik die strakke "quilt"teugels even lossen. Ter compensatie
van al die uren quilten had ik zin om even iets kleins te patchen.
De inspiratie daarvoor kwam ik tegen op Instagram.
Bij Anna Jantina en Kathleen Tracy zag ik lieve, kleine kerstboompjes.
Ik vond dit zó leuk dat ik hier mijn eigen versie van wou maken.
Een beetje zoekwerk bracht me bij deze tutorial.
Toen ik eenmaal mijn patroontje had getekend en een werkmethode
had gevonden die mij het best lag was ik vertrokken!


Het ene na het andere boompje kreeg een plaatsje op
mijn design wall. Zalig om telkens een mooie stofcombinatie
bij elkaar te zoeken voor weer een volgend boompje. 




Hoe lang ik nog door ga met het maken van deze boompjes?
Totdat die deadline voor eind januari weer in zicht komt zeker -:))


Tradities zijn er om in ere te houden en om door te geven aan
de volgende generatie(s). Na het lesje speculaas bakken vorig jaar,
was het nu de beurt aan de kunst van het worstenbroodjes bakken.


Voor zulke activiteiten komt Rosalie graag naar Omi.
Gezellig samen in de keuken kokkerellen, proeven en
nadien thuis uitpakken met het resultaat van al die
handenarbeid.


Terwijl de worstenbroodjes moeten afkoelen kunnen wij even naar
buiten voor een frisse wandeling. Terug thuis gekomen heeft Opi al
stiekem van de worstenbroodjes geproefd. Hmmmm, wat waren die
lekker zeg!!!


Wij gaan de komende dagen genieten van het samenzijn met
familie en vrienden. Nakaarten over het jaar dat weer voorbij
gevlogen is en misschien al wat plannetjes maken voor het
nieuwe jaar dat voor ons ligt. 
Ik wens alle bezoekers van mijn blog gezellige feestdagen.
Geniet van alles wat je zo dierbaar is en wat je gelukkig maakt.
Bij leven en welzijn tot in het nieuwe jaar!
Groetjes Liliane

zaterdag 10 november 2018

Lissabon (5)

In de lobby van ons hotel liggen op een tafeltje deze twee boekjes.
Fado en de Azulejos. Twee dingen die niet weg te denken zijn in
Lissabon. Het Museu do Fado hebben we niet kunnen bezoeken
maar het Museu Nacional do Azulejo willen wel heel graag bezoeken.


Dit wordt de laatste activiteit van ons vijfdaags bezoek
aan Lissabon.


Het Museu National do Azulejo is gehuisvest in een klooster
Mosteiro de Madre Deus, dat in 1509 is gesticht op initiatief
van de weduwe van Dom João II, Dona Eleonora. Zij ligt hier
ook begraven.




Er is bewust voor deze locatie gekozen omdat klooster en
kloosterkerk al rijkelijk gedecoreerd waren met tegels.


De allereerste azulejos werden door de Moren in Spanje en
Portugal geïntroduceerd. Nadien begonnen de Portugezen zich
de kunst van het vervaardigen van gekleurde tegels eigen te maken.
Ze ontwikkelden een eigen tegelkunst die bestond uit het ontwerpen
en vervaardigen van tableaus met een voorstelling op een aantal
-soms een zéér groot aantal- verschillende tegels.


In de zeventiende eeuw werden onder de invloed van de Nederlandse
tegelkunst ook tegels met voorstellingen in blauw tegen een witte
achtergrond populair. In de tweede helft van die eeuw kregen Nederlandse
tegelmakers opdrachten uit Portugal om tableaus te vervaardigen- met name
Jan van Oort, die zijn atelier had aan de Reguliersmarkt in Amsterdam,
en Willem van der Kloet, die in tegelbakkerij De Twee Romeinen aan de
Prinsengracht in Amsterdam werkte.


Voor de Portugese opdrachtgevers moesten de Nederlandse
keramisten grote tegeltableaus met voorstellingen in blauw
en wit vervaardigen. De Portugese opdrachtgevers stuurden
hiervoor hun ontwerpen naar Amsterdam.


De Nederlanders werden overigens snel bedankt voor bewezen diensten,
omdat de Portugezen zich zelf gingen toeleggen op de vervaardiging
van vergelijkbare tegeltableaus. 


In de kloosterkerk van het museum is werk te bewonderen van zowel
Van Oort als Van Der Kloet. Na de dood van Jan van Oort in 1699 heeft
Willem van der Kloet zijn werk overgenomen, en dat wreekt zich in
een afwijkende, wat grovere stijl. In de kerk zijn vaak de typische
"Hollandse" landschapsvoorstellingen te zien.




De collectie van het museum geeft een uitgebreid en goed
overzicht van de Portugese azulejokunst. Het hoogtepunt
is een in 1738 door Portugese kunstenaars vervaardigd ruim
23 meter lang overzicht in blauw en wit van het Lissabon van
voor de aardbeving, gezien vanaf de Taag.Een werkelijk
schitterend tableau.


Wanneer ik even in deze binnentuin rondloop zie ik dat er zich
achter de hoge vensters een atelier bevindt. Het is zondag en dus is
het atelier gesloten. Dan maar proberen om foto's te nemen
door de vensters heen.


De vergelijking met mijn eigen quilt"atelier" is snel gemaakt.
Hier een verzameling tegels in houten bakjes. In gedachten

vervang ik de tegels door fat quaters.


Deze stencils kan ik vergelijken met mijn quiltsjablonen.


Net zoals bij een quilttop moet een tegeltableau heel nauwkeurig
opgebouwd worden uit allemaal perfect passende patroondelen.
De vloer doet dienst als designwall.


Mappen vol met patronen en tekeningen.


En als laatste één grote bende op de werktafel.
Haha, dit is zó herkenbaar!!


In de cafetaria van het museum zien we ook een mooi aangepast
tableau.


Hier zien jullie nog enkele tegeltableaus en tegeldecoraties die ik de
voorbije dagen in de stad heb gespot.








Ook typisch zijn de prachtige tegels op de Portugese huizen en
kerken, vooral langs de kust. Iedere huiseigenaar koos een eigen
tegeltje om de gevel mee te bekleden.


Dat levert dikwijls een bonte mix van kleuren en patronen op.
Ik zou een ganse post kunnen wijden aan tegeltjes en patronen
die ik gefotografeerd heb. Quiltinspiratie ligt hier gewoon op straat.


Om deze reeks te beëindigen laat ik jullie nog even meegenieten
van een aantal quiltpatronen die ik in het museum en op straat
ben tegengekomen.




Een gevel in Cascais.


Dit werk was te zien in het museum.
Hoeveel Dear Jane blokjes herken je?

Onze citytrip naar Lissabon is een ongelooflijk fijne belevenis
geweest. Het waren vijf héél intense dagen en toch hebben
we nog veel NIET gezien. De site van Expo '98 en het Oceanário
hebben we niet bezocht. Alsook een aantal musea die zeker nog
de moeite waard waren geweest. Het boek "De witte stad Lissabon"

van Jule Hinrichs was een grote hulp bij het schrijven van dit
verslag. Een aanrader voor wie de stad ook eens wil gaan verkennen.
Groetjes Liliane