De vakantieweken vliegen voorbij...

 

De laatste nachten in Galicië verblijven we in de paradores
"Costa da Morte"
Het is een echt buitenbeentje in het hotelwezen.

Het hotel is gebouwd in terrasvorm midden in de natuur
met zicht op de prachtige kusten van Muxia.

Een groot deel van het Noord-Atlantische zeeverkeer
vaart langs deze grillige kuststrook.
Door de vele stormen die deze kust te verduren krijgt vielen
hier ook een groot aantal schipbreuken te betreuren.
De grootste scheepsramp voor deze kust gebeurde in november 2002.
De olietanker Prestige kwam door een zware storm in de problemen
en brak uiteindelijk in twee. Duizenden ton ruwe olie kwam in zee
en op de stranden terecht.
Duizenden vrijwilligers kwamen naar deze plek om te helpen bij het
opruimen van de aangespoelde olie.
Ter ere van hen werd dit monument opgericht.
Het draagt de naam "A Ferida", letterlijk vertaald "De wonde".
Het is met zijn 11 m hoogte het grootste beeldhouwwerk
van Galicië.

Vanaf het monument A Ferida zie je het bedevaartsoord
"Santuario da Virxe da Barca" (Heiligdom van de Maagd
van de boot). Vanaf de tweede zondag van september
worden hier allerlei festiviteiten georganiseerd die
een zéér grote bekendheid genieten. Bijzonder
populair is de maritieme processie ter ere van Maria.

Op 25 december 2013 is het kerkje verwoest door een 
brand na een blikseminslag. De schade van toen is 
nu volledig hersteld!. Het retabel achter het 
hoofdaltaar is volledig geschilderd. Veel kunst-
werken verwijzen hier naar Maria als patrones
van de zeelieden.
Met dit bezoek aan Muxia sluiten we onze camino
af.

We reizen met de bus terug naar de luchthaven
van Porto. Daar nemen wij afscheid van de groep.
Zij vliegen terug naar Brussel.
Paul en ik blijven nog enkele dagen in Porto.
De Ponte Dom Luis I is het icoon van Porto, zoals
de Eiffeltoren dat van Parijs is. De ontwerper van deze
brug was dan ook een partner van Gustave Eiffel.
Vanaf het bovenste dek heb je een prachtig zicht 
over de stad.

Het treinstation van Porto ligt midden in het centrum van de stad.
Met zijn 20.000 beschilderde tegels of azulejos in de inkomhal
is dit station één van de mooiste ter wereld!

In Porto kan je niet om de vele kerken heen.
Ik heb een gids horen vertellen dat er in Porto
wel 30 kerken zijn! Velen zijn overvloedig
versierd met de bekende blauw/witte azulejos.
Zowel binnen als buiten prachtig
om te zien. 

Om de vele hoogtemeters in Porto te overbruggen
kan je gebruik maken van de Funicular ( een kleine
kabelbaan, geen foto van genomen) of van
deze Teleférico de Gaia.

Zou het aan het warme weer gelegen hebben dat er
zoveel lege gondels op en neer gingen?
De verplaatsing met de Funicular was al vreselijk
warm. Daarom dat we geen zin hadden om 
nog eens in zo'n sauna te stappen.

Links van de rivier de Douro liggen de vele Portohuizen.

De iconische man met zwarte hoed en cape lokt ons naar 
binnen. De rondleiding hebben we
aan ons voorbij laten gaan. We hadden enkel interesse
in de proeverij -:)

En dan komt er een einde aan deze reis.
Vanop dit mooie terras blikken we terug op de voorbije dagen.
Een prachtige camino in combinatie met een korte
kennismaking met Porto was een perfect begin
van deze zomervakantie!!

Terug thuisgekomen had ik slechts 2 dagen de tijd
om me voor te bereiden op onze jaarlijkse
zussenfietstocht. 

Voor het 24ste jaar op rij (enkel onderbroken door corona)
bleven we trouw aan deze traditie. Tijdens al die jaren
hebben we al véél meegemaakt. Zowel het weer, materiaal-
pech als bijzondere ontmoetingen staan in ons geheugen
gegrift. 

Het WK voetbal is nog in volle gang. Omdat onze
Rode Duivels die nacht hun veel besproken match
tegen het Amerikaanse team moeten spelen proberen
we overdag al in de juiste stemming te komen.

In Sint-Truiden strijken we neer op een fijn terrasje.
Om onze dorst te lessen kiezen we allemaal voor
een heerlijk frisse Liefmans on the rocks. Wat wil nu het 
ongelooflijke toeval.......

Recht tegenover ons zit het management
van de firma Liefmans!! Zij zijn op bezoek bij
de kriekenboeren die hun firma voorzien van de
Gorsemkriek. De Gorsemkriek is een
zeldzaam Belgisch ras van zure krieken dat bekend
staat om zijn uitgesproken zure smaak.
Het is de perfecte kriek voor de bereiding van
het kriekbier. Wanneer die mannen in het oog krijgen
dat hun bier gretig aftrek vindt bij de zussen ontstaat
er een leuk gesprek. We mogen nog een rondje op
kosten van de firma drinken en we hebben een 
uitnodiging voor een bedrijfsbezoek
in Oudenaarde op zak.
 Zo zie je maar weer. Iedere fietstocht zorgt voor
onverwachte en fijne ontmoetingen!

Na de fietstocht werden de koffers gepakt om een
weekje naar de kust te gaan. Eén van de voornemens
was om de KustGRroute te voltooien. De voorbije drie
jaar hebben we telkens een stukje van deze route
gelopen. Er rest ons nog 26 km van Blankenberge
tot aan het Zwin.

We pikken terug aan waar we vorig jaar gestopt waren nl.
aan de jachthaven van Blankenberge. We lopen langs
de Paravang. Dit is een 135 m lange rij zitbanken.
De naam komt van het Franse woord paravent wat
windscherm betekent.

Deze mooie muurschildering zien we in Zeebrugge.
In Zeebrugge wordt het drukker maar dat
kan moeilijk anders. We moeten tenslotte een
wereldhaven kruisen.

Kunst op het strand.

Op de achtergrond zie je de kranen van de haven
van Zeebrugge.

Op de zeedijk in Duinbergen zien we dit 
imposante kunstwerk "The Tower".
Het is een soort van totempaal die bestaat uit een
opeenstapeling van bronzen hoofden.

"Ik heb altijd het idee gehad dat de zee een horizon
is. Ik vond het mooi om een verticaal gegeven te
hebben dat ook bijna een soort van oneindigheid vormt"
aldus de kunstenaar Thomas Lerooy.
Indrukwekkend is het zeker!

We zijn bijna op onze eindbestemming!

In de verte zien we Cadzand liggen.
Bij de eerste wandeling vertrokken we aan de Franse grens
in Adinkerke. Nu zien we de grens met Nederland
in Cadzand. Daarmee hebben we 103 km langs de
Belgische kust gewandeld.

In de duinen bij het Zwin staat het beeld "Hospitality"
van Barry Flanagan.
Deze huppelende haas staat symbool voor vrijheid, 
onafhankelijkheid, dynamiek, vruchtbaarheid, kracht en
gastvrijheid.

Veel Knokkenaars zoeken het niet zo ver en noemen
het, een beetje oneerbiedig, gewoon "het keun"
(West-Vlaams dialect voor konijn)

Na 26 km komen we aan bij het
bezoekerscentrum van het Zwin.
Op dit moment is de ooievaar niet thuis!

Dit exemplaar kunnen we wel spotten in het
bezoekerscentrum.
Het was een hele mooie uitdaging om deze KustGRroute
te wandelen. We hebben van iedere stap genoten!
Nu kunnen we weer op zoek naar een volgende
(wandel)uitdaging!

Tijdens onze vakantie aan zee staat er steevast een
bezoek aan het, zo talrijk aanwezige, oorlogsverleden in 
de Westhoek op het programma.

Een monument dat hoog op mijn verlanglijstje stond
was het "Brothers in Arms Memorial Park" in
Zonnebeke.
Meer dan 15 jaar geleden vond hobby-archeoloog
Johan Vandewalle de restanten van
"The Zonnebeke Five", 5 gesneuvelde Australische
soldaten, die daar begraven werden.

Johan reisde naar Australië om te weten te komen
wie ze waren. Het verhaal van de 2 broers heeft hem
zo geraakt, dat hij er een monument van heeft
laten maken.

Het beeld toont hoe één van hen gestorven is
in de armen van zijn eigen broer.
Het verhaal van de 2 Australische broers is
er een dat niemand onberoerd laat.

Toen Johns jongere broer Jim zich vrijwillig
opgaf om in het leger te gaan, ging John
mee om hem te beschermen. In 1917 stierf
John, in de armen van zijn broer, door een
granaatinslag in het Polygoonbos.
Jim begroef hem en keerde enkele jaren later
terug om zijn lichaam te vinden. Tevergeefs.

Dat Jim er niet in geslaagd was om zijn broer
terug naar Australië te brengen achter-
volgde hem de rest van zijn leven.
 De familie van de 2 broers vertelde Johan
dat de jongste broer Jim 60 jaar later op zijn
sterfbed nog de naam van zijn broer riep!

Het beeld toont de gruwel van de oorlog,
 wat het heeft gedaan en nu nog altijd doet
met families. Het is een eerbetoon aan alle
broers en zussen die sneuvelden in de oorlog,
en wiens dood voor pijnlijke familietragedies
hebben gezorgd wereldwijd!

Door dit monument zijn de broers terug
herenigd op de plaats waar ze zoveel jaar
geleden afscheid moesten nemen.

De twee bronzen ringen symboliseren de oneindige en
eeuwige verbondenheid tussen de gesneuvelde broers
en bij uitbreiding de band tussen alle broers en zussen
die samen vochten tijdens de Eerste Wereldoorlog!
De bronzen ringen zijn deels gegoten met gerecycleerd
oorlogsschroot uit de streek, wat de tastbare link
met het oorlogsverleden nog versterkt!

En zo is de eerste vakantiemaand werkelijk omgevlogen.
Nu zijn we terug thuis en is er weer zin om met de lapjes
bezig te zijn. Als eerste neem ik er dit hexagonproject bij.
Dit zijn de allerlaatste hexjes die nog aan elkaar moeten 
genaaid worden. 

Nu zijn alle grote blokken, de halve zijblokken en de
boven- en onderkant blokken klaar.

Nu moeten al die losse blokken nog aan elkaar genaaid
worden tot één geheel. Dat zal nog een hele klus worden.

Omdat ik van afwisseling hou zoek ik weer eens een
volgend projectje waar ik even aan wil werken.
Het is het kleine zusje van de Variahex.
Geen idee hoe groot ik de kleine zus wil laten groeien
maar er mogen zeker nog wat blokjes gemaakt worden.

Dit is de grote zus (waarbij ik nu toch weer begin te twijfelen
over de setting die ik hier heb toegepast) Tijdens onze
quiltweek aan zee in september zal ik hierover eens overleg
plegen met mijn quiltmaatjes!

Verder heb ik ook nog wat vakantielectuur uitgezocht om
de warme dagen door te komen. 

De zomer van 2026 zal niet snel vergeten worden.
De véél te hoge temperaturen met alle gevolgen
van dien voor mens en natuur. 
Je zal maar al je hebben en houden verliezen bij
zo'n vreselijke bosbrand. Als dit de zomers van de
toekomst worden dan staat ons nog wat te wachten.
Desondanks wil ik iedereen een deugddoende vakantie
toewensen. Tot in de herfst! Tot blogs!
Liefs,
Liliane