Lissabon (4)

Vandaag willen we een ritje maken met hét icoon van Lissabon
Tram 28. 
Tegenwoordig zijn er nog vijf van deze authentieke tramlijnen
in gebruik. De eerste avond hebben we een stukje met zo'n tram
gereden. Het is prachtig om te zien hoe behendig de bestuurder
de tram door de scherpste bochten, de smalste en steilste straatjes
manoeuvreert.

 Eerst moeten we een stuk wandelen tot aan één
van de opstapplaatsen van deze tramlijn. Onderweg zie je weer
waarom je graag de tram, bus of lift neemt in deze stad!

Maar het is genieten onderweg. Altijd weer zien we van die
mooie mozaïekvloeren.
Het doet me eraan denken dat de bekende Vlaamse dichter
 en journalist Herman De Coninck op 22 mei 1997
zijn dood vond op zo'n mozaïekvloer in Lissabon.

Anna Enquist die bij hem was zei:
"Hij lag heel vredig op de kleine witte stenen van het plaveisel,
haast alsof hij ging slapen".
Op de plek waar hij stierf, ligt een gedenksteen in mozaïek, met de
vermelding van zijn geboorte- en sterfjaar en een gedichtje uit zijn
dichtbundel " De lenige liefde":
"Sprookje
Er was eens een man
die altijd rechtvaardig was"
(Bron en foto: stonedletters.blogspot.com)

Tram 28 is een ouderwets klein trammetje, vanbuiten knalgeel gelakt,
in dienst genomen vanaf 1931, knus en authentiek, vanbinnen van hout,
met voorin de vermelding "20 zitplaatsen en 38 staanplaatsen".
Natuurlijk willen al die toeristen een ritje maken met Tram 28.
Dus zit het trammetje meestal eivol en was het wachten weeral
tevergeefs.

We denken dat we er goed aan doen om naar het eindpunt van deze
tramlijn, "Martim Moniz" te gaan om alzo toch een plaatsje te kunnen
bemachtigen. We waren duidelijk niet de enige die er zo over dachten.

We laten het overvolle trammetje voor wat het is en
gaan de stad op eigen kracht verkennen.

We lopen door de stad en genieten van dingen waarvan je zegt:
"Och, kijk daar, wat leuk om dit nu te zien". Zoals deze bakker
in volle actie bij het maken van de Pastéis de nata 

Een mooi fotomoment zien en het snel proberen vast te leggen!

Vanaf november duiken de kastanjeverkopers, met hun mobiele
karretjes vol geroosterde kastanjes, op in het straatbeeld van
Lissabon. De karretjes staan vaak opgesteld op drukke plekken
 in de stad. De hele stad ruikt naar geroosterde kastanjes. Deze
geur ( en de rook!!) hoort bij Lissabon in de winter.

Een klein borduurwerkje als naambordje.

De muren van Lissabon staan er vol van, graffiti en
andere street art. Er zijn meerdere tours die je kan
boeken die je langs de hoogtepunten van deze kunstvorm
leiden. Een aanzienlijk deel van de graffiti is gemaakt door
artiesten die door het stadsbestuur zijn gevraagd om de soms
wat vervallen muren op te vrolijken.

Ik vond dat de graffiti wel héél erg aanwezig was zodat je de
indruk krijgt dat er wel erg veel verval is.

Weer zo'n prachtig plekje waar ik graag een quilt uit
het raampje daarboven zou zien hangen. Een quilt in de
juiste kleuren hier gefotografeerd zou zo in een
quiltboek kunnen.

Ondertussen zijn we in de wijk Alfama aangekomen. Je valt er
van het ene schilderachtige tafereel in het andere.
Het is een doolhof van nauwe kronkelstraatjes met wapperend
wasgoed aan de prachtige smeedijzeren balkonnetjes.

Het is een plek waar je heerlijk kan genieten van fantastische
straatartiesten en van de prachtige miradouros of uitzichtpunten.
Je kijkt vol bewondering naar het kleurenpalet van deze wijk die 
deze plek zijn charme en eigen unieke karakter geeft.

Jammer dat we geen tijd meer hadden om het Museu do Fado
te bezoeken. Maar dat maken we morgen, op onze laatste dag, goed
met een bezoekje aan een ander prachtig museum van Lissabon!
Groetjes Liliane 

Lissabon (3)

Het is dag drie van ons verblijf in Lissabon.
 Eerst maar eens even mijn hoofd uit het venster
 steken om te zien welk weer het is. Graag wat zon
 vandaag want we gaan met de trein naar Estoril.

Het mondaine Estoril is een stad met veel groen, weelderige parken,
palmenlanen, hotelpaleizen, prachtige villa's en een zandstrand.
De Atlantische Oceaan slaat haar golven hier stuk op de muren van
de promenade.

Vanaf Estoril kan je in veertig minuten over de promenade wandelen
naar Cascais. Het zonnetje schijnt uitbundig en we genieten van de
warmte en de wandeling.

Cascais is een echt vissersplaatsje. De vissers komen hier 
met hun volle netten aan land. Deze visvangst gaat vaak
direct naar de omliggende visrestaurantjes. Geen enkel 
probleem om hier een heerlijk lunchadresje te vinden.

Ook in Cascais zien we de typische zwart/wit betegelde straten.
Het golfpatroon is één van de meest gebruikte patronen. 

Na de lunch nemen we een taxi naar Sintra. We willen een
bezoek brengen aan het Palácio Nacional da Pena.
Het paleis is te bereiken via een omhoogslingerende weg
 door bossen waarin grote rotsblokken liggen.

De oceaanwinden bezorgen de verweerde granieten heuvelrug
veel vocht, dat met het milde klimaat voor veel groen zorgt.
Hier groeit de meest prachtige exotische flora.
Het is niet de gemakkelijkste tocht naar boven en we moeten
een serieuze inspanning leveren om ons doel te bereiken.

"Mijn God , waar zijn we toch aan begonnen" lijken deze twee
mensen wel te denken ( en ik ook!!). Hier kopen we onze toegangstickets
voor het Palácio. Eenmaal de toegangspoort voorbij ligt er weer een
steile weg naar boven voor onze (pijnlijke) voeten. 

Moe en helemaal verkleumd van de kou en de vochtigheid komen
we eindelijk bij het Palácio aan. Dit is een zomerresidentie tussen
1840 en 1850 gebouwd door Ferdinand van Saksen-Coburg-Gotha,
die gehuwd was met de koningin van Portugal.

Het is een bizar sprookjeskasteel met een mengelmoes van
stijlen: gedraaide pilaren van dikke kabeltouwen, muren van
steenkool en grind, Arabische minaretten enz...
Ferdinand meende iets unieks te scheppen door elementen
van een groot aantal stijlen bij elkaar te voegen, maar hij
schiep een kermisachtig geheel.

Dit zou toch een perfecte setting kunnen zijn om een
mooie bijpassende quilt te fotograferen!!

Lang blijven we niet boven. We kiezen ervoor om ons met een tuk tuk
de berg af te laten rijden richting het centrum van Sintra.

Daar zitten onze vrienden (die al eerder afgehaakt hadden) ons op
te wachten. Warme chocolade, thee, koffie alles is goed als we er
maar wat van opwarmen! Wat een verschil met de warmte van
deze voormiddag. Rond half zes nemen we de (overvolle) trein
terug richting Lissabon. 
Op naar dag vier van onze citytrip!
Groetjes Liliane

Lissabon (2)

Dag twee van ons verblijf in Lissabon. De regenwolken van gisteren
zijn gelukkig verdwenen. Na een heerlijk ontbijt zijn we helemaal klaar
om de stad te gaan ontdekken.

We gaan op weg naar de vertrekplaats van de yellow bus tour.
Het is een hop on hop off tour zodat we een eerste goed overzicht
van de stad krijgen. Onderweg zien we al typische etalages met
o.a. veel kurkwinkeltjes. Je kan het zo gek niet bedenken of er
bestaat een uitvoering in kurk van.

Daar zijn ze weer de pastéis de nata. Zo vroeg in de ochtend, lekker
kraakvers gebakken.

Het oude stadscentrum van Lissabon is gebouwd op zeven heuvels.
Om het hoogteverschil tussen de verschillende stadsdelen te overbruggen
werden er o.a. een aantal liften gebouwd. Hier zien we de Santa Justa-lift.
De constructie is geheel uit ijzer opgebouwd.

Onderweg zien we ook het Portugees straatmozaïek.

Dit is een kunstvorm waarbij figuren en patronen in de
straatbetegeling worden verwerkt.

Het aanleggen van deze mozaïeken is erg arbeidsintensief en dus
vrij duur. Door bezuinigingen en gebrek aan vakmanschap liet het
onderhoud steeds meer te wensen over.

De laatste jaren krijgen daarvoor geselecteerde werklozen de gelegenheid
om het vak te leren. Dit heeft al tot veel herstel geleid.
Een goed gelegde mozaïek is volkomen vlak en goed begaanbaar.

We kopen een driedaags- ticket en zoeken een plaatsje boven
in de open bus.

In Lissabon ontstaan de nieuwe centra buiten het oude stadscentrum.

Zo is er in de jaren tachtig het winkelcentrum Amoreiras verrezen.
Een modern, groot en duur winkelcentrum. Amoreiras verbeeldde
een betere toekomst, maar voor de gewone Portugezen is er nog
steeds veel onbetaalbaar.

Het Campo Pequeno is een stierengevechtarena in Moorse stijl uit 1892.
Na vele jaren gesloten te zijn geweest voor grondige renovatie, werd
Campo Pequeno in 2006 heropend met o.a. een groot winkelcentrum, bars,
bioscopen en een supermarkt.

De arena biedt plaats aan 9.000 toeschouwers. In het seizoen vinden
er iedere donderdagavond en iedere zondagmiddag stierengevechten plaats.

Het verschil met de Spaanse stierengevechten is dat de belangrijkste
stierenvechter met de stier vecht vanaf een paard. De stier wordt niet
in de arena gedood maar later. Soms uren of dagen daarna.

Buiten het seizoen wordt de arena gebruikt voor spectaculaire opera-
of theatervoorstellingen tot spannende voetbal-, rugby- of tenniswedstrijden.
Ook worden er concerten gegeven.

We naderen het havengebied van Lissabon.

Het is lunchpauze en tijd om wat over de geschiedenis van Lissabon
te vertellen voordat we dadelijk verder gaan.
Op 1 november 1755 werd Lissabon getroffen door wat de grootste
Europese natuurramp ooit is genoemd.
Rond half tien in de ochtend begon de aarde plotseling hevig te schudden-
latere seismologische berekeningen duiden op een kracht van 8.5 tot 9 op
de schaal van Richter. Vijfenveertig minuten na de aardschok, voltrok
zich het volgende drama, de Tsunami. Na de Tsunami volgde het derde
drama, de brand. Wat er al niet verwoest was in Lissabon ging de volgende
vijf dagen in vlammen op. Dat er meteen zoveel branden waren was waarschijnlijk
 het gevolg van al die brandende kaarsen in kerken en privéwoningen vanwege de
 viering van Allerheiligen.

Het is 1 november als wij hier zijn. Waarschijnlijk heeft de grote
militaire aanwezigheid aan de Torre de Belém te maken met de
herdenking van deze vreselijke gebeurtenissen.

De Torre de Belém is een militaire uitkijk- en verdedigingspost,
voorzien van een groot aantal kanonnen, en diende om de haven
van Lissabon te beschermen tegen ongewenste indringers.

In Belém viel de schade na de grote ramp van 1755 nog enigszins mee.
Ook het Jerónimos-klooster liep flinke schade op maar stond er nog.

Tegenover de Belém-toren ligt het Jerónimos-klooster.
Het klooster komt voort uit een kapel, waarin de zeelui
voor het uitvaren bijeenkwamen om te bidden.
Ook de beroemde Vasco da Gama moet hier gebeden
hebben, voor hij in 1497 vertrok voor zijn succesvolle
zeiltocht rond Afrika. Nu heeft hij hier zijn laatste
rustplaats gevonden.

In 1960 werd de 500ste sterfdag van Hendrik de Zeevaarder door
Salazar aangegrepen om de grootsheid van de geschiedenis van het land
nog eens onder de aandacht te brengen. Tussen het Jerónimos-klooster
en de Belém-toren in staat het nieuwe Padrão dos Descobrimentos.
Dit monument heeft de vorm van een scheepssteven, met daarboven
drie gebolde zeilen. De steven is gericht naar de Taag en bovenaan
staat Hendrik de Zeevaarder. Trappen of een lift brengen je helemaal
tot boven op het monument.

Achter Hendrik de Zeevaarder staan, aan beide zijden van het schip,
33 personen van wie de meesten een prominente rol hebben gespeeld
bij de ontdekkingsreizen.

Van boven heb je een geweldig uitzicht op de omgeving.
Hier zie je in het midden de Belém-toren staan.

Dit is een zicht op het Jerónimos-klooster.

Hier een zicht op de Ponte Salazar.
In 1933 werd een commissie in het leven geroepen om de haalbaarheid
te onderzoeken van een brug die het centrum van Lissabon moest verbinden
met de steden aan de overkant van de Taag. Pas in 1966 werd de brug over de
Taag geopend. De brug wordt vaak vergeleken met de Golden Gate Bridge
in San Francisco. Het zijn beiden hangbruggen en de roodoranje kleur is
identiek.

Snel na de Anjerrevolutie van 25 april 1974 werd het naambord
van Ponte Salazar vervangen en sindsdien is het de Ponte 25de abril.
In 1999 is er na de nodige aanpassingen onder de autoweg een
treinbrug toegevoegd.

Aan de overkant van de Taag staat Cristo Rei.
Cristo Rei werd in 1959 gebouwd, naar men zegt onder meer
dankzij giften van Portugese vrouwen die dankbaar waren dat
Portugal buiten de Tweede Wereldoorlog was gebleven.

Na zoveel geschiedenis te hebben opgesnoven is het tijd
voor een koffie met een Pastéis de Belém of een andere
zoete lekkernij. We genieten van het zonnetje en zijn benieuwd
naar wat de stad ons morgen te bieden heeft!
(De witte stad Lissabon van Jule Hinrichs is een zeer goede bron voor het
schrijven van dit reisverslag)
Groetjes Liliane