Op weg naar Finisterre...(3)

Op dag 4 gaan we 19 km lopen van Hospital naar Cee. 
Moesten we de voorbije dagen veel hoogtemeters
trotseren dan zullen we vandaag vooral véél dalen.

Vandaag lopen we zo'n 12 km over een pad van 
dolomiet, ver van de bewoonde wereld.
Er is weinig schaduw en we moeten ons goed 
voorzien van drinkwater.

"Ultreia et suseia" is een traditionele pelgrimsgroet
en aanmoediging op de camino de Santiago.
Het stamt uit het middeleeuwse Latijn en
betekent "Voorwaarts en omhoog" .
Ultreia: betekent letterlijk "verder", "voorbij".
Het spoort de pelgrim aan om door te zetten en de
grenzen te verleggen.
Et suseia: betekent letterlijk "omhoog", "naar de hemel".
Het herinnert de pelgrim eraan dat de fysieke reis ook
gepaard gaat met een innerlijke, spirituele groei.
Samen vormen ze een krachtige kreet om elkaar te steunen
tijdens het wandelen.

Tegenwoordig wordt de pelgrimsgroet "Ultreia et Suseia" niet
meer gebruikt op de camino de Santiago.
"Buen Camino" is de begroeting die de middeleeuwse 
begroeting verving op de camino.
Wanneer je een andere pelgrim begroet met
"Buen Camino" wens je hem of haar een goede reis.

Muurschildering in Dumbría.

Alleen de rugzak ontbreekt -:)

Dit indrukwekkende kunstwerk in het dorpje
Olveiroa (Dumbria)is gebaseerd op de Vákner,
een legendarische mythisch wezen (half mens, half wolf)
dat volgens oude verhalen reizigers in de regio bedreigde.
In tegenstelling tot de traditionele angstaanjagende
beeldvorming, beeldt dit specifieke werk de Vákner af
vanuit een vrouwelijk, oerkrachtig perspectief dat
symbool staat voor de innerlijke reis van de pelgrim.

Een eindje verder op een kruispunt in het groen
zien we dit indrukwekkend 5 m hoge beeld
van de Vákner. Het gaat om dezelfde figuur
als op de muurschildering maar nu toch wat 
angstaanjagender voorgesteld.

Een pelgrim beschreef in zijn reisverslag hoe hij in de
bossen van Galicië werd geterroriseerd door dit
wezen. Met dit beeld wil men dit stukje
Middeleeuwse folklore in ere houden.

Ondertussen genieten we met volle teugen van het mooie 
landschap.

Bij deze splitsing volgen we de weg links 
richting Finisterre.

Het valt me op dat er, in vergelijking met
onze camino van vorig jaar, weinig
 kapelletjes of kerkjes op de route
liggen.

Dat vind ik wel jammer want het zijn altijd fijne
plekken om even halt te houden om een kaarsje
te branden en even te bezinnen.

Dit is zo'n mooie spirituele plek.

Net als vorig jaar had ik weer een schelp
meegenomen met de namen van onze
kleinkinderen erop geschreven. Fijn om ze op die
manier dicht bij ons te hebben. Het was wel de 
bedoeling om deze schelp ergens onderweg
een plekje te geven.

Omdat ik deze plek zo mooi vond heb ik beslist
om onze schelp hier een plaatsje te geven.
Ik hoop dat ze hier goed bewaard is bij de
Kapel van O.L.V. van de sneeuw.
Jammer genoeg was de kerk gesloten zodat we
geen kaarsje konden branden.

Later op de dag kwamen we toch nog bij een kerkje 
waar we een kaarsje konden branden. Dat was een 
belofte die ik gedaan had aan een quiltmaatje die
een heupoperatie moest ondergaan.

In de tuin rondom het kerkje stond deze cruceiro.

Soms zie je onderweg een kapelletje waar
boodschappen achtergelaten worden.

We naderen de kustlijn van Cee.

Eerst maar eens de tijd nemen om lekker te lunchen
voordat we richting de kust trekken.

Met zoveel wegwijzers is het moeilijk om
niet de juiste richting te kiezen.

Een mooi tableau met de afbeelding van Jacobus die in 
Spanje het geloof komt verkondigen.

Een beeld van een pelgrim helemaal in schelpen
uitgewerkt.

Vorig jaar zagen we dit veel maar op deze
route is het een zeldzaamheid. Grote flessen
gevuld met water ten behoeve van de pelgrim.
Ik zou er nu wel niet van drinken maar bij
heet weer kan het wel deugd doen om je er even
mee te verfrissen. 

Aan deze korven is te zien dat we de kust naderen!

Wanneer we straks in Finisterre onze Fisterrana (dit is
een officieel certificaat dat je de camino volbracht hebt)
willen behalen moeten we als bewijs 2 stempels per dag
in ons stempelboekje verzamelen. Meestal stempel je
in een bar. Bij dit standje langs de kant van de weg
werd er meer werk gemaakt van de stempel.

Eerst koos je een kleur die je voor je stempel wou.

Daarna werden de blokjes was gesmolten en
werd de was op de juiste plek in je
stempelboekje aangebracht.

Er waren stempels met verschillende motieven
waar je uit kon kiezen.

Ik heb voor de schelp gekozen.
Dit is toch echt wel een bijzonder exemplaar
in ons stempelboekje! Héél blij mee!

De eindmeet voor vandaag komt in zicht.
Morgen is onze laatste stapdag en komen
we aan in Finisterre.
Wordt vervolgd....