 |
| Om vijf uur zegt ons mobieltje dat het tijd is om op te staan. We nemen geen ontbijt maar stappen direct in de truck op weg naar Sossusvlei. |
 |
| "Doe morgenvroeg alle warme kledij aan die je hebt want het zal zo vroeg op de dag ijzig koud zijn!" We volgen Hans zijn goede raad op en ik ben blij met het Ethiopian Airlines dekentje dat ik bij het verlaten van het vliegtuig nog vlug in mijn rugzak heb gestopt! Een parkmedewerkster begint op haar dooie gemak alle nummerplaten van de wachtende auto's te noteren. |
 |
| We hadden de zon graag vanop de duinen zien opkomen maar dat kunnen we nu wel vergeten. De nummerplaten zijn genoteerd en ondertussen is de zon ook al op. |
 |
| De Sossusvlei is een van de meest fotogenieke omgevingen van Namibië. Het maakt deel uit van het Namib Naukluft Park. Dit park is 50.000 km2 groot en is één van de grootste parken van Afrika. Sossus betekent "blinde rivier". |
 |
| Het zand van deze duinen heeft een lange weg afgelegd. Eerst kwam het als erosieproduct met de Oranjerivier in de Atlantische Oceaan terecht. Daar werd het met noordwaarts gerichte zeestromen naar de kust gespoeld, om vervolgens door de wind naar de Namib te worden geblazen. |
 |
| Het is van 2011 geleden dat er nog water gevallen is in de Sossusvlei. |
 |
| Onze eerste halte is Dune 45. Deze duin ligt op 45 km van de toegangspoort vandaar de naam. |
 |
| Gewapend met zonnehoedjes, zonnecrème en voldoende water beginnen we aan de beklimming van Dune 45. Het valt nog niet mee om in dit rulle zand naar boven te klauteren. |
 |
| We proberen zo goed mogelijk in het spoor van de vorige klimmers te blijven. Stap je ernaast dan riskeer je helemaal weg te schuiven in het losse zand. Je begint best zo vroeg mogelijk aan deze beklimming. De zon kan hier ongenadig hard branden en dan is het niet meer mogelijk om in dat hete zand naar boven te gaan. |
 |
| Boven op de top genieten we van dit magische landschap. Overal zie je andere kleurschakeringen naargelang het licht dat erop valt. Hier staat het leven even stil. Geen stress, lapjes, verplichtingen, GSM, WIFI- verbinding of wat dan ook. Alleen deze omgeving en de mensen waarmee we dit delen zijn van belang. We dalen terug af tot bij de truck. Daar nemen we eerst de tijd om te ontbijten voordat we onze tocht verder zetten. |
 |
| Na het ontbijt rijden we een eindje verder naar Big Daddy. Dit is de hoogste zandduin die je kan beklimmen. |
 |
| Het dunne richeltje en het losse zand maken deze beklimming tot een pittige onderneming. Voetje voor voetje gaat het naar boven. Soms zelfs op handen en knieën. |
 |
| Halfweg de beklimming is het tijd voor een groepsfoto! In omgekeerde richting geeft het ook een leuke foto -:) |
 |
| Het is vanop dit punt dat we een eerste uitzicht hebben op Deadvlei. Dit is alweer een wow moment. Het contrast tussen de witte kleivlakte en de oranje rode duinen is fenomenaal. Slechts twee leden van de groep gaan verder tot op de top van Big Daddy. |
 |
| De afdaling via de flank gaat een stuk sneller. In een mum van tijd staan Cor en Hans terug bij de groep in Deadvlei. |
 |
| Veel water drinken en goed insmeren tegen zonnebrand. Anders kom je niet ongehavend uit deze bakoven! |
 |
| De silhouettes van de dode kameeldoornbomen steken mooi af tegen het rode zand van de duinen. Het hout is door de zon en de wind gebleekt als het karkas van een dood dier. |
 |
| De droge grond ziet eruit alsof hij bedekt is met honderden kleischerven. We genieten met iedere porie van ons lijf van deze magische plek! |
 |
| Dan geeft Hans aan dat het echt tijd is om verder te gaan. Shadreck wacht ons op met een heerlijke lunch. Vier dagen geleden kenden we de meeste van deze mensen nog niet. Nu voelen we al een echte verbondenheid doordat we zoveel indrukken samen beleven en verwerken. |
 |
| Prima sanitaire voorziening bij de picknickplaats. |
 |
| En de Oryx die stond erbij en keek ernaar! Volgende halte is de Sesriem Canyon en Solitaire. Groetjes Liliane |
