München (3)...

Vandaag gaan we op verkenning in het Olympische dorp van München.

Het moesten "vrolijke spelen" worden in 1972. De Duitse organisatoren
wilde zo de herinnering aan het dubieuze spektakel van 1936 uitwissen.
Duitsland kon zich met deze spelen opnieuw aan de wereld presenteren.
Men wilde het nieuwe en democratische Duitsland laten zien.

Een week lang was het een perfect sportfeest.

Tot de vroege ochtend van 5 september 1972.

Toen overvielen Palestijnse terroristen het Israëlisch verblijf in het
Olympisch dorp, schoten twee Israëliërs dood en namen er negen in
gijzeling.

De ontknoping van het drama volgde 's nachts op het vliegveld van
Fürstenfeldbruck op zo'n 40 km van München. De terroristen die met
hun gijzelaars Duitsland per vliegtuig wilden verlaten, raakten daar in
een vuurgevecht met de West-Duitse politie. Vijf van de acht Palestijnen
kwamen daarbij om. De gijzelaars verloren het leven doordat een van de
terroristen een handgranaat in hun midden wierp.
Onder de 17 doden waren alle gijzelaars, vijf van de acht terroristen en
een politieman.

NOS-correspondent Ankie Rechess-Spitzer is een van de initiatiefnemers
van het monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers. Zij verliest tijdens
de aanslag haar man en schermcoach André Spitzer. 

"Het heeft veel te lang geduurd, maar beter laat dan nooit.
Het is niet te geloven op hoeveel tegenstand we zijn gestuit.
We zijn heel lang aan het lijntje gehouden door de leiding
in München en Beieren. 45 jaar na datum wordt de
gedenkplaats geopend"
Hier kan je een interview beluisteren waarin Ankie Rechess-Spitzer
haar verhaal doet.

De meest iconische foto van die spelen is dan ook niet van een sporter,
maar van een van de terroristen.
Een interessant artikel over deze foto is te lezen op de website
Deadspin- David Davis
"The story behind the masked horror of the Munich Olympics"
(hier te lezen)

Anton Fliegerbauer is de West-Duitse politieman die omkwam bij de ontknoping
van deze gijzeling op het vliegveld van Fürstenfeldbruck.

Nog onder de indruk van het lot van de slachtoffers van deze
gijzeling wandelen we verder naar het Olympische dorp.
Waar toen de atleten verbleven wonen nu vooral studenten.

Opvallend zijn de vele muurschilderingen en graffitikunst
die op de huisjes verschenen zijn.

Beeld van een erg lenige vrouw ergens in het park -:)

Het park werd aangelegd op een terrein dat tot 1925 gebruikt
werd door het Beierse leger. Vlak na het einde van de Tweede
Wereldoorlog werd het puin uit de stad geruimd en hier opgehoopt.
Dit vormde de basis van de 60 m hoge heuvel in het park,
de zogenaamde Olympiaberg.

Het park is nu een pleisterplek voor de vele jonge gezinnen
uit de buurt.

Het futuristische BMW Welt ligt op wandelafstand van het
olympische dorp. Hier wordt je helemaal ondergedompeld
in het merk.

BMW doet er alles aan om zijn klanten te prikkelen en
tevreden te stellen. Zo bevinden er zich in BMW Welt
diverse restaurants, cafés en shops.
Er is ook een museum met vele interessante tijdelijke
tentoonstellingen.

Na de 2de WO ontwaakte Duitsland met een kater.
De fabriek in Eisenach lag in de Russische zone en
het eens zo prestigieuze BMW produceerde nu kookpotten
en fietsen om te overleven. Toen in 1948 de motoren terug
werden opgestart kreeg het merk een deel van zijn voormalige
glorie terug. Maar het merk wilde opnieuw een auto bouwen.

Maar daar knelde het schoentje: in het Duitsland van begin jaren 50
draaide het om puin ruimen en de wederopbouw, en niet om flaneren
in een luxewagen. De 501, die in 1951 werd voorgesteld, was dus
"de slechte auto op het slechte moment". Temeer omdat het ontwerp
van Peter Schimanowski de meningen verdeelde en de bijnaam
"barokke engel" kreeg.

Om z'n blazoen wat op te poetsen ontwikkelde BMW een Amerikaans
geïnspireerde V8, maar dan uit aluminium. De luxe versie werd
gebouwd tot 1962. Maar de gigantische investering bracht niet
genoeg verkoop op.

De 501 en 502 waren dus grote commerciële flops.
Begin jaren 60 stond BMW daarom zelfs aan de rand
van het faillissement. Gelukkig zorgden de kleine 700
en de sportieve "neue klasse" voor een commerciële
heropleving. BMW was dus gered, al scheelde dat
maar een haar.
(Bron:Vroom/Jean-Francois Christiaens)

Het meest nobele automerk ter wereld is al jaren in handen
van BMW. De permanente Rolls-Royce tentoonstelling
geeft een overzicht van wat de heren Sir Henry Royce en
Charles Rolls allemaal op de markt hebben gebracht.

Héél even hoopten we nog dat de paashaas bij BMW autootjes zou
brengen ipv paaseieren -:))
Volgende keer rijden we een stuk richting Oostenrijk om te gaan
wandelen. Als we onze mannen hier buiten krijgen tenminste!!
Groetjes Liliane

München (2)...

Vandaag gaan we op verkenning in de Englisher Garden.
Dit is het grootste stadspark van Europa. De belangrijkste
bezienswaardigheden zijn de Chinese pagode, een Japans theehuis,
de Monopteros tempel en twee biergartens.

Aan de Chinese toren ligt de tweede grootste biergarten van de stad.
Ambiance verzekerd zeker als er een Beierse Blaaskapel aanwezig is!

De terrassen zitten altijd afgeladen vol.

De typische stalletjes waar makreel wordt gerookt.

Op een heuvel in de tuin ligt de Monopteros, een kleine
Griekse tempel.

Niet verschieten als je in de tuin naakte zonnebaders ziet.
Het gebied aan de Japanse theetuin en de Griekse tempel,
gekend als de Mooie Weide, is sinds de jaren 1960 een
favoriete plaats voor nudisten.

Dit is het riviertje de Eisbach die door het park stroomt.
Om te weten wat er zo bijzonder is aan dit is riviertje moeten
we ons even terug omdraaien.

Door een zeldzame fout van Duitse ingenieurs is hier een permanente
golf ontstaan. Op de plek waar het rivierwater van de Isar de Englischer
Garten in wordt geleid, legden ze een betonnen barrière vlak onder het
wateroppervlak. Daarmee wilden ze de stroming vertragen. Dat lukte, maar
het leidde ook tot deze permanente golf direct achter de barrière.

Surfers vermaken zich nu uitstekend op deze Eisbachwelle.

Bij mooi weer staat er een lange rij surfers op de kant te wachten.
Als de vorige surfer het water verlaten heeft is het de beurt aan
de volgende. Onder grote belangstelling van het massaal toekijkende
publiek proberen ze recht te blijven in het woelige water.

We verlaten de Englischer Garden en wandelen terug naar
het centrum. Onderweg passeren we het Amerikaanse
consulaat-generaal. Dit moet de zwaarst beveiligde plek
in München zijn.

Op een plein waar verschillende groepjes petanquespelers
bezig zijn waan je je zowaar in het zuiden van Frankrijk.

Tussen april 1970 en november 1970 werd de film
Willy Wonka & the chocolate factory opgenomen in
München. Filmen in München was toen een stuk
goedkoper dan filmen in Amerika. 

Deze galerij was één van de filmlocaties.

Hier zijn we op de Odeonplatz. De naam van het plein is afkomstig
van de Odeon, een grote concertzaal die tussen 1826 en 1828
werd gebouwd. De zaal werd in 1944 zwaar beschadigd door
luchtbombardementen. en werd na de oorlog omgevormd
tot een overheidsgebouw. Het meest prominente gebouw aan de
Odionplatz is de Feldhernhalle - Hal van de veldmaarschalken-
Deze werd op vraag van Ludwig I gebouwd ter ere van de
Beierse generaals.

(foto van het internet)
In 1913 verhuisde Adolf Hitler van Wenen naar München. De
reden om naar Duitsland te verhuizen was dat hij door de
Oostenrijkse autoriteiten gezocht werd omdat hij zich niet
had aangemeld voor de dienstplicht. In 1922 kwam er een grote
rechtse demonstratie in München tegen de regering. 
Gebouwd in 1844 als oorlogsmonument, werd de Feldhernhalle door
Hitler omgedoopt tot een bedevaartsoord ter nagedachtenis aan de
nationaal-socialistische couppoging, die in 1923 op deze plek werd
neergeslagen. Hitler zag zichzelf toen nog niet als de redder des
vaderlands, maar wel als een volksmenner die wist hoe hij de massa
op de been moest brengen.
Tegenwoordig is hier geen zichtbare herinnering meer
aan Hitlers misbruik van het bouwwerk.

In 1988 vond op dit plein de rouwplechtigheid voor de
Beierse politicus Frans Joseph Strauß plaats.

Hadden we zojuist nog het gevoel in het zuiden van Frankrijk
te zijn dan doet de Odeonplatz zeer Italiaans aan.
Niet alleen door de triomfbogen van de Feldhernhalle
maar zeker ook door de okergele Theatinerkirche.
De kerk werd gebouwd in Italiaanse hoog-barok stijl.
De sierlijke rococodetails op de gevel zijn van een eeuw later.

Binnen zien we indrukwekkend decoratief stucwerk,
maar door de witte bepleistering oogt het toch als een 
prachtig geheel. Onder het altaar liggen verschillende
leden van het Huis Wittelsbach begraven.

We verlaten de Odeonplatz en komen aan bij het
Max - Joseph plein genoemd naar koning Maximiliaan Joseph.

Het is echt genieten om hier van het ene naar het andere plein
te wandelen en ons telkens weer te laten verrassen door de
verschillende bouwstijlen.

Ook de Griekse sfeer is in München duidelijk aanwezig.
Ludwig I (zoon van Maximiliaan I) is een groot bewonderaar
van de klassieke oudheid. Hij haalt architecten, schilders en
beeldhouwers naar het hof om van München het "Isar-Athen"
(Athene aan de Isar) te maken.

Ten Oosten van de Hofgarten staat het monumentale
Bayerische Staatskanzlei.
Het gebouw werd in 1992 voltooid na jarenlange
discussies over het ontwerp.
Het centrale deel van het gebouw is een restant van het
vroegere legermuseum.

Nog altijd zichtbare kogelinslagen.

Aan beide kanten van het gebouw werd een moderne vleugel
toegevoegd. Dit is een ideale plek om onze vermoeide voeten
wat rust te gunnen. Het enige wat hier ontbreekt is een lekkere
frisse "helles". Morgen gaan we eens kijken wat er aan de rand 
van de stad nog allemaal te ontdekken valt. Zolang onze gids gidst
volgen wij -:))
Groetjes Liliane