dinsdag 17 mei 2022

Ik ga naar zee en ik neem mee...

 

Eind volgende week vertrekken we voor een weekje quilten aan zee.
We gaan ons weer gezellig installeren op onze vaste stek met zicht op zee.
Eens de luikjes geopend kan het feestje beginnen. De voorpret bestaat erin
om projecten te selecteren waar ginds aan gewerkt zal worden.
Een project dat zeker mee mag is mijn hexagonproject. Exact één jaar geleden
ben ik hiermee gestart. Ik hoop de laatste drie grote blokken te voltooien zodat ik
er aan zee foto's van kan nemen. 

In onze vernieuwde keuken is er nog een muur waar ik graag een quilt
wil hangen. Een mooie maat zou 1m op 1m zijn. Eén van de kanshebbers is 
een sterrenquilt. Vele sterren zijn voorbereid en liggen klaar om mee te nemen.


Dit werkje gaat ook mee. Vele vingerhoedjes werden de voorbije week 
gestempeld. Voor het kleurenpalet laat ik mij inspireren door de
kleuren van de zee, het strand en de duinen.


Vorig jaar aan zee heb ik voor het eerst vingerhoedjes aan elkaar genaaid.
Een klein lapje om te zien of dit mij kon bekoren. Alhoewel ik het resultaat
erg mooi vind is er sindsdien geen enkel vingerhoedje meer
aan het lapje gezet. Het fijne van dit project is dat je het zo groot of zo 
klein kan maken als je wil. Ik denk dat dit lapje alleen maar zal groeien
tijdens onze quiltvakanties. Een echt "zee" projectje dus!


Dit project is een tweede kanshebber voor aan de keukenmuur.
Dit quiltje staat in een speciale uitgave van Magic Patch. Een nummer
met allemaal miniquiltjes van Jeanneke Lambriex-Liebregts.
Het patroontje heb ik vergroot zodat mijn blokje 15cm/15cm is.
Ik dacht aan een quiltje van 36 blokjes in totaal. Een mooie
randstof zou het geheel kunnen afmaken. De helft van de blokjes
heb ik voorbereid en gaan ook mee in de koffer.


Voor het geval ik toch een dégoût van al die lapjes zou krijgen
neem ik deze mooie bolletjes katoen mee. Hier heb ik een 
"feestelijk" plannetje mee. Als mijn plannetje lukt zal het resultaat
hier zeker nog voorbij komen.


Wanneer onze vakantie erop zit zullen we de luikjes weer dichtdoen.
Of het met al die plannen goed gekomen is zal zeker niet aan de goesting
en de voorbereiding liggen. Waar het vooral van zal afhangen is hoe mijn
pols zal willen meewerken. Vooral tijdens het naaien merk ik dat ik mijn
pols niet meer kan gebruiken als voor mijn val. Dat is geen fijne vaststelling
maar ik zal het ermee moeten doen. Wanneer de pols moet rusten kunnen we
lekker gaan uitwaaien op het strand. Een slecht alternatief is dit zeker niet!!

Bij onze buren is er de voorbije weken veel nieuw leven bijgekomen.
Het springt en dartelt dat het een lieve lust is om te zien.


Hier zie je nog net een pootje van een Wallaby baby uit de buidel 
van zijn moeder steken.


Deze ezeltjes zijn nog maar enkele dagen oud en blijven zo
dicht mogelijk in de buurt van hun moeder.


Op maandag ga ik altijd met Christiaan naar de dieren kijken.
Dat was in het verleden altijd een feestje maar sinds de ezelpopulatie
hier enorm is toegenomen vind hij er niets meer aan.


Wanneer een ezel deze snuiten begint te trekken dan begint 
Christiaan te rennen voor zijn leven. Panisch bang is hij voor
een balkende ezel. Het is zo uit de hand aan het lopen dat omi
beslist heeft om dit probleem aan te pakken.
Christiaan is dus in therapie.


Dit ezeltje zag ik liggen in de kringwinkel. Schattiger zou
 ik het niet vinden om het onderdeel "gewenning" aan te pakken!


Daarna zoeken we boekjes waarin ezeltjes leuke avonturen beleven.
Terwijl hij het liefst van de os op de ezel springt probeer ik toch
een deftig verhaaltje van bruintje de ezel te vertellen. 
Maandag zullen we eens testen of er al vooruitgang wordt geboekt!


Op 30 april hebben we de verjaardag van mijn schoonmoeder gevierd.
Het was de eerste keer na de coronapandemie dat we weer met gans de
familie samen waren.


We hadden een toffe locatie gehuurd waar voor elk wat wils was.
De 18 achterkleinkinderen van oma hadden de tijd van hun leven.
Fietsen, skaten, voetballen en de speeltuin zorgden voor een onvergetelijke
dag. 


Rosalie is een grote fan van Arnout Hauben en zijn tocht door de
Lage Landen. Ze had een grote wens om zelf ook eens zo'n stukje tocht te lopen.
Wanneer Rosalie zo'n plan heeft dan is haar papa haar grootste bondgenoot!
Toen ze het plan hadden uitgewerkt trokken ze samen op pad.
Een prachtig filmpje was het resultaat van deze dag.


Ook wij trekken wekelijks onze wandelschoenen aan.
Omdat er nog volop bloesems waren trokken we deze keer richting 
Haspengouw. We starten onze wandeling aan de kerk in Bommershoven.


Dit is toch het ultieme lenteplaatje, schaapjes onder de bloesems!


Wandelen langs de Maas vinden we zalig maar in deze streek
wandelen is ook een belevenis. Zulke prachtige vergezichten
heb je hier.


In de buurt van het kasteel van Hex komen we langs de Traandreef.
Deze "tranen" kan je huren om te overnachten. Het lijkt me een
hele belevenis om hier de nacht in door te brengen! 


Welke quiltmaker heeft ze niet "Orphan quiltblocks".
Het zijn extra quiltblokken die gemaakt werden om een patroon uit te
testen of blokken die gemaakt werden voor een quiltproject
dat uiteindelijk nooit werd uitgevoerd. Deze blokken bleven
 verweesd achter. Soms hang ik een aantal van deze 
blokken op mijn design wall om te kijken wat er mogelijk is.
En zoals steeds neem ik ze er ook weer af zonder dat ik een stap
dichter bij een oplossing ben. Voor mijn part zitten ze nog een
tijdje goed in de doos. Er is hier voorlopig nog werk genoeg aan
de winkel. 
Fijne avond en tot blogs!!
Groetjes,

Liliane


zondag 17 april 2022

Dresden Plate quilt blok....

Tijdens de corona periode heb ik eens een stapeltje Dresden Plate
quiltblokken gemaakt. Helemaal afgewerkt waren deze blokken niet toen
ik ze in een doos heb opgeborgen. Nu, twee jaar later, heb ik het
stapeltje nog eens uitgelegd om te zien wat de stand van zaken is.



Het Dresden Plate quiltpatroon was vooral populair in de
jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Het patroon vind zijn
inspiratie bij de mooie porseleinen borden die in de buurt
van de Duitse stad Dresden werden gemaakt. Ze werden
mooi versierd met sierlijke bloem- en fruitmotieven.


Er bestaan verschillende uitvoeringen van dit patroon.
De bloemblaadjes kunnen rond van vorm zijn of ze
kunnen in een punt eindigen. Soms zien we een
combinatie van de twee.


Vroeger gebruikte men vooral stofjes met bloemmotieven om
het blok te maken. Zo kreeg men een bijzonder kleurrijke quilt
die voor een frisse toets in het interieur zorgde.


Het quiltpatroon was ideaal om de kleinste stukjes stof
te verwerken. Een echte scrap- of restjesquilt dus.


Ik ben nog op zoek naar een manier om de blokken te verwerken.
Dit miniquiltje van Jeanneke.com ga ik zeker in gedachten houden
als inspiratiebron!


Enkele weken geleden was er even paniek in het huishouden.
Omi had zich ergens stevig aan mispakt met alweer een zéér
pijnlijke pols tot gevolg. Omdat ik het ergste vreesde trokken
we weer richting spoed voor een onderzoek.
Gelukkig viel het allemaal mee. 
Pijnstillers en de nodige rust zorgden snel voor beterschap.
Om omi wat op te beuren werd er zelfs een héél bijzonder
pakje afgeleverd. 


Wat zit hier allemaal in???


"Het moet nu maar eens gedaan zijn met omi haar polsproblemen",
moet Rosalie gedacht hebben (anders raakt die Horsequilt nooit af).
Van oude sokjes, truitjes en t-shirts heeft ze polsbandjes gemaakt.
Als omi die nu draagt zal ze eraan denken om voorzichtig te zijn.


Ik kies er onmiddellijk eentje uit om te proberen.
Wat is dit zalig om te dragen. Het tot brace omgetoverde
kousje heeft zijn werk perfect gedaan. Een heerlijk zacht
en warm gevoel rond mijn pols (en in mijn hartje).


Gisteren trokken we naar de Maasvallei voor het vervolg van 
de Maasvallei route. 


Aan de Spaenjerd in Kinrooi nemen we het veerpontje
richting de Nederlandse kant van de Maas.


Via Ohé en Laak wandelen we richting Roosteren.


De Konikpaarden hebben het prima naar hun zin
in de Maasvallei!


Een kastje voor vleermuizen in een boom.
Dat had ik nog nooit eerder gezien.


Als je op de grens wandelt zijn de grenspalen
nooit ver weg.


Vanuit Roosteren wandelen we richting Maaseik.


Via het ijzeren draaipoortje links komen we op de Pater Sangersbrug.
Deze brug heeft tijdens de watersnood van vorig jaar zwaar geleden
zodat er beslist is om een volledig nieuwe brug te bouwen.


Op de brug merken we plots een toename van het aantal
wandelaars. Ze komen vanuit het centrum van Maaseik
en wandelen zo richting Roosteren.


Wij vervolgen onze tocht richting Aldeneik.


In Aldeneik wordt ons duidelijk waarom hier zoveel
wandelaars passeren. Ze lopen allemaal de Kennedy-Mars.


In 1908 stelt de toenmalige president van de US 
Theodore Roosevelt dat een officier van het US Marine Corps
over voldoende uithoudingsvermogen dient te beschikken.
Hij moet een afstand van 50 mijl (80 km) te voet kunnen
afleggen in 20 uur. In 1963 vraagt John F. Kennedy
zich af of legerofficieren nog steeds tot deze prestatie
in staat zijn. Het is uiteindelijk zijn broer Robert Kennedy
die deze tocht in Amerika zal organiseren.
Beelden van deze tocht worden in Nederland op
TV uitgezonden.


In Sittard zien 4 tieners van het Bisschoppelijk college
deze beelden en komen op het idee om in de Paasvakantie
ook de 80 km te gaan lopen. Op 20 april 1963 verschijnen
er uiteindelijk 7 jongens en 4 meisjes aan de start.
10 van de 11 deelnemers komen na een tocht van 19 uur
doodmoe over de streep.


De geboorte van de Kennedy-Mars Sittard is een feit.
Dit jaar werd de 57ste Mars gelopen.
De stichting Kennedy-Mars organiseert op dezelfde dag
ook de Swentibold-Mars (40 km) en de Mini-Mars (10 km)
Jong- oud- fris- afgepeigerd- alleen- in groep.......
allemaal loopt het je voorbij.


Na 18 km bereiken wij ons vertrekpunt aan de Spaenjerd.
Terwijl wij op het terras van een lekkere salade genieten
zien we nog steeds wandelaars van de Kennedy-Mars

voorbijkomen.
Respect voor al deze mensen!!!
Vandaag was het Pasen en hebben we van deze eitjes
gesnoept. Die extra calorieën lopen we er morgen wel weer af.
 Dan trekken we opnieuw de wandelschoenen aan voor
een vervolg van onze tocht door de Maasvallei.
Groetjes,
Liliane

donderdag 7 april 2022

Sweet Magnolia...

 

Ieder voorjaar is het weer een feestje wanneer de Magnoliaboom 
in de tuin van Oma Leen in bloei staat. 

Een echte blikvanger met die mooie grote witte, roze of paarse bloemen.


Ieder jaar probeer ik deze bloemenpracht met mijn camera vast te leggen.
Dit jaar moest ik snel wezen want plots was de winter weergekeerd.
"Als je foto's wil nemen moet je nu komen" had oma me al laten weten!


Na die nacht met vriestemperaturen ben ik terug gaan kijken.
De mooie witte en roze tinten waren vervangen door vele
tinten bruin.


Het mooie liedje was dit jaar slechts van korte duur!




De grond ligt nu bezaaid met afgevallen bladeren en bloemknoppen.
Nu ik hier toch ben met mijn camera ga ik nog eens een rondje
in de tuin lopen.


De bloesem van de kersenboom heeft de koude precies beter doorstaan.


Het blad van de kastanjeboom begint zich ook te ontvouwen.


En in het gras zie ik al wat madeliefjes staan.
Volgende week krijgen we weer zachtere temperaturen.
De natuur zal verder exploderen. 


Terug naar binnen waar er weer een blok voor de hexagonquilt
bijgekomen is. Nog drie van deze blokken en dan zijn alle blokken
voor het middendeel klaar.


Dit boek zag ik in de kringloop liggen. Ik ben wel fan van deze Shaker stijl.
Bij het ontwerpen van onze nieuwe keuken hebben we er ons ook door laten
inspireren.


Voor hun quilts gebruiken ze zelf geweven ruitjesstoffen in de kleuren
rood, blauw, zwart op een witte achtergrond. Ze zijn minder bekend om
hun quilts dan de Amish maar hun stijl straalt wel dezelfde eenvoud uit.


Twee jaar geleden bij het begin van de eerste lockdown periode werd
Christiaan geboren. Geboren worden in die periode was zo bizar.
Kennismaken met ons nieuwe kleinkind kon enkel via een raambezoekje.
Van knuffelen of even vastnemen was helemaal geen sprake.
Nu zijn we twee jaar verder en het raambezoek is vervangen door een
mooie raamtekening. Zo blij dat het allemaal weer mogelijk is nu!!


Morgen heb ik weer een werkoverleg met deze meid.
We zijn er bijna met haar Horse Quilt. Over één belangrijk
detail is er nog wat discussie nl. het oog van het paard.
To be continued!!


Tegen dat het Pasen is zullen alle eitjes wel gelegd zijn.
Hopelijk zijn ze van chocolade en zijn het er véél.
Hmmmmmmm!
Fijne Paasdagen!
Groetjes,
Liliane