Namibië: Etosha National Park....

Vandaag brengen we de dag door in Etosha National Park.
Het park is gigantisch groot (22.270 km2, dit is ruim half
zo groot als Nederland).

Etosha betekent "grote witte plaats". De witte Etosha kleipan
beslaat 5000 km2, bijna een vierde van de totale oppervlakte
van het park. 

Dit is een totaal ander park dan die die ik in Zuid-Afrika
heb gezien (Krugerpark/Mkuzipark/Addopark).
Het is de kleur,de openheid en de weidsheid die zo anders zijn.

Dit is de enige neushoorn die we tijdens deze reis zullen zien.

Hier zien we de Afrikaanse grondeekhoorn. Ze graven hun hol in de
grond. Ongelooflijk hoe ze eten weten te vinden en kunnen overleven.
Ze hebben zich prachtig aangepast aan de omgeving.

Van alle dieren die je hier tegenkomt zijn giraffen wellicht de
aardigste of toch zeker de minst schichtige of agressieve.
Giraffen hoor je zelden of nooit geluid maken.

Bij deze zebra zie je duidelijk bruine of zogenaamde
schaduwstrepen liggen. Een eigenschap die je bijna
enkel ziet bij dieren in zuidelijk Afrika. Zebra's zijn
trouwens zelden zuiver zwart-wit. Als ze een stofbad
hebben genomen kunnen ze er vuil en bruin uitzien.

Vroege kolonisten hebben er ooit aan gedacht om zebra's
in te zetten als lastdieren, maar de rug van zebra's is lang
niet zo sterk als die van paarden en ezels. Dit is dus nooit gelukt.

Deze jakhals heeft een lekker hapje te pakken, een struisvogeljong.

Karkas van een giraf.

Gnoes of wildebeesten.

Wegaanduiding in het park.

Wanneer onze magen beginnen te knorren rijden we naar een
picknickplaats. Een snelle taakverdeling zorgt ervoor dat in een
mum van tijd dit heerlijke eenpansgerecht op tafel staat.
Dit gerecht is een klassieker bij de Sunway Safari gidsen.
In Zuid-Afrika hadden we het ook al geproefd. We vragen Shadreck
naar de naam van dit gerecht. Blijkbaar is er geen naam voor.
Omdat er zes kleuren in het gerecht verwerkt zijn beslissen
we dat de naam van deze kos voortaan
"Suid-Afrikaanse vlag" is.

Na het eten rijden we terug het park in. We moeten er wel voor zorgen dat
we voor sunset het park verlaten hebben anders wacht ons een boete.

Onze namiddag game drive overtreft alle verwachtingen.
Wanneer we over een bruggetje rijden steekt Hans zijn kop even
buiten en kijkt hij recht in de ogen van deze leeuw.
Onze truck met open ramen is slechts enkele meters van het
dier verwijderd. In een oogwenk zitten we helemaal ingesloten
door andere voertuigen. Iedereen wil dit schouwspel van dichtbij
volgen.

De kop van dit mannetje met zijn golvende manen is van een
koninklijke klasse. Andere dieren vrezen Zijne Majesteit de Leeuw!
Sinds eeuwen is de leeuw het symbool van kracht, adel en trouw.
Hoeveel stenen en bronzen leeuwen houden niet de wacht bij
de ingang van talloze gebouwen.

Plots rolt zijn gebrul als een donder onze truck binnen.
We beleven enkele angstige momenten want we kunnen
werkelijk geen kant uit. Het is doodstil in de truck om
zeker geen aandacht van de leeuw te trekken. De adrenaline
stroomt door mijn lijf. Foto's nemen durf ik niet meer.
Uiteindelijk zoekt hij de schaduw onder de brug terug op
en kunnen wij weer iets luider ademhalen.

De volgende dag staat er weer een dagrit op het programma,
met een tussenstop bij de Hobameteoriet
Guy en Gerd zijn een uur vroeger opgestaan dan de rest van de
groep om ons te verrassen met lekkere pannenkoeken.
Om half acht hebben ze al een flinke stapel gebakken en
wij hoeven enkel maar aan te schuiven. 's Morgens in alle
vroegte buiten ontbijten.
 Voor deze momenten kom je naar Afrika!

Het is zo'n mooi zicht om deze twee mensen in het gouden licht
van de opkomende zon dit voor ons te zien doen. Een bewijs dat
de groepssfeer helemaal top is. We eten ons buikje helemaal
rond en zijn weer gewapend om de dag aan te vatten.

Tijdens de lange autorit komen we soms voorbij een kleine
nederzetting. Een handvol hutjes gemaakt van riet en klei.
Hier leven de mensen met bijna niets. Sommigen bieden
wat fruit aan om toch een beetje een inkomen te hebben.
Shadreck wil dat we weten wat er in die kommetjes ligt.
Hij kent dit vanuit zijn jeugd en wil er graag over vertellen.

Hij brengt twee vruchten mee en geeft er een interessante
uiteenzetting over.

Dit is de monkey orange. De vrucht heeft een harde
houten schil en diepgeel tot bruingeel vruchtvlees.
Als kleine jongetjes probeerden we elkaar te laten zien
wie het sterkste was of het meeste pijn kon verdragen.
Zo probeerden sommigen de harde schil te breken door
de vrucht tegen de elleboog kapot te slaan.

Anderen klopten de schil kapot tegen hun voorhoofd,
met dikwijls een bloedende hoofdwonde als gevolg.
Hier werd dan wat zand over gestreken wat het bloeden
moest doen stoppen en het genas wel weer.

Behalve het vruchtvlees zitten er ook veel platte
zaden in deze vrucht. De zaden zijn giftig en zorgen
voor diarree. Als er iemand is die graag op de pot
 zit vanavond die mag de zaden eens proeven -:) !!

Dit beeld staat mijlenver af van ons leven.
Zulke taferelen zetten je weer met beide 
voeten op de grond. Waar klagen wij soms over?

Dit lijkt op grote rode bonen. Alleen het vliesje kan zo gegeten
worden. De rest moet eerst geweekt worden voordat er een soort
pap van gemaakt kan worden.

Hier een monkey orange nog aan de boom.

Plots zien we een ossenslede voorbijkomen. Vroeger zag je
dit veel meer maar de regering besloot er een verbod op
in te stellen.Deze sleden vernietigden al het gras en zorgden
zo voor enorm veel erosie. Het is best confronterend om te
zien hoe de mensen hier nog moeten overleven. 

Op ongeveer 20 km van Grootfontein ligt de Hoba meteoriet.

De Hoba meteoriet werd in 1920 gevonden op een veld nabij
Grootfontein. Naar verluidt was de eigenaar van het veld met
een os aan het ploegen toen hij op een metalen voorwerp in de
grond stootte. De meteoriet weegt maar liefst 60 ton en is het
zwaarste uit de ruimte afkomstig metalen voorwerp dat ooit
op aarde gevonden is. Opvallend aan deze meteoriet is dat er zich
geen krater heeft gevormd, wat bij andere meteorieten wel zo is.

Mooie kleurrijke bloemen in de buurt van de meteoriet.

Ook deze citroenen groeiden er volop aan de bomen.

Als er geen toeristen zijn dan speelt het personeel een
gezelschapsspelletje. In een ver verleden zijn er stamhoofden
geweest die met dit spelletje ganse stukken grond hebben
verspeeld. Vandaag is de inzet minder spectaculair.
Morgen verlaten we het woestijnklimaat en rijden naar
de Caprivi strip in het Noordoosten .
Groetjes, Liliane

Namibië: Damaraland...

Vandaag moeten er weer heel wat kilometers afgelegd worden op
het grondpad. Af en toe zien we langs de weg iemand in een soort
van werfkeet zitten. Dit zijn wegenwerkers die als nomaden door de
woestijn trekken met een bulldozer en een woonwagen. Ze zorgen
voor het onderhoud van deze wegen door ze met de bulldozer af te
schrapen. Maar de Namib is groot en daarom komt ieder stuk van
de weg maar een of tweemaal per jaar aan de beurt.

De verscheidenheid aan landschappen die we vandaag te zien
krijgen is weer fenomenaal. 

Namibië is één van de landen waar de Steenbokskeerkring
doorloopt.

Net zoals tijdens onze reis door Zuid-Afrika hebben we ook nu
een jarig kind op het thuisfront.
 Hier is onze verjaardagswens vanuit Namibië.
Happy Birthday Birgit 7/9/'17 ligt op 21 gr 30 min Zuiderbreedte
en 14 gr 45 min Oosterlengte. We hebben de letters opgevuld met
stenen zodat het hier misschien tot in der eeuwigheid zichtbaar
zal zijn -:) 

Onderweg stoppen we bij een stalletje waar enkele Himba
zelfgemaakte spulletjes verkopen. De Himba vormen misschien
wel de meest karakteristieke bevolkingsgroep van Namibië.
Himba vrouwen wassen zich nooit. Ze smeren zich in met een
okerrood mengsel en draaien hun haren in strengen met
geitenvet. 

Aan de dikke halsband is te zien dat dit meisje
nog maagd is.

Even verderop zien we Herero. Herero zijn verwant aan de Himba.
Beide volken zijn van oudsher herders en hun talen zijn ook verwant.
Beide groepen kleedden zich vroeger op dezelfde manier. De vrouwen
liepen met bloot bovenlichaam en de weinige kleding die ze droegen
bestond uit dierenvellen. Toen de Duitse missionarissen het gebied
wilden kerstenen vonden ze deze kledingdracht onbeschaafd.
De missionarissen droegen de Himba en Herero op om zich te kleden
volgens de toenmalige Europese mode nl. Victoriaanse kleding.
De Herero waren gevoelig voor de missionarissen en veranderde
hun kleding, de Himba deden dit niet.

De Herero verkopen vooral zelfgemaakte Herero poppetjes
die ze op dit Singertje in elkaar stikken.

Lapjes in de woestijn!
Een mooie oplossing om je spulletjes op die houten paaltjes te
kunnen presenteren. 

In de late namiddag komen we aan bij de Brandberg.
Onder leiding van een lokale gids gaan we op zoek
naar de bekende White Lady rotstekening.

Monica is blij om te horen dat er mensen van Nederland
bij onze groep zijn. Ze is bevriend met een mevrouw die
in Hilversum voor televisie werkt. Haar grote droom is om
ooit eens naar Amsterdam te gaan. 

We zijn de laatste groep van de dag die deze tocht mag aanvatten.
Zelfs zo laat op de middag hangt er nog een loden hitte tussen
de bergen. Nog enkele trapjes en dan zijn we op onze eindbestemming
aangekomen.

Dit zijn Sanrotstekeningen van een paar duizend jaar oud.
De schildering bevindt zich onder een tegen weersomstandigheden
beschuttende overhangende rots ook wel de Maack's Shelter genoemd.
Zo genoemd naar de Duitse landmeter Reinhard Maack die de
schildering in 1917 ontdekte.

De tekeningen stellen jachtscènes voor en ook veel dieren.

Deze tekeningen zijn duizenden jaren oud!

Omdat het voor Monica de laatste rondleiding van de dag was
besluit Shadreck om haar met de truck te laten meerijden
naar huis. Het bespaart haar vanavond een voettocht van
een uur. De gidsen wonen hier tijdelijk zolang het toeristisch
seizoen duurt. Van oktober tot februari valt het toerisme stil.
Zo'n tijdelijk woning is heel primitief. Wat palen tegen elkaar
gezet en een dak erboven. Er is geen stromend water en geen
elektriciteit.

"See you in Amsterdam" 
Het optimisme van deze mensen is onwaarschijnlijk Ze slaapt
hier op de grond en moet haar eten in een keteltje boven een
houtvuurtje klaarmaken. Dat allemaal nadat ze een ganse dag
met toeristen tussen de bergen heeft gewandeld in die verschroeiende
hitte. Tel daarbij nog het uurtje wandelen 's morgens en 's avonds van
en naar haar werkplek. Het afscheid is hartelijk en vrolijk.
Straks ontvouwt zich boven haar een onwaarschijnlijk mooie sterrenhemel.....
en droomt ze van Amsterdam!

De volgende dag gaan we voor de eerste keer sinds ons verblijf
in Namibië op game drive. Dit gebied is vooral bekend om
zijn olifanten.

"Die leeu het die sebra gevang..."
We zijn nog maar een half uurtje onderweg of onze gidsen
zijn al uiterst geconcentreerd. Dit zien ze nu ook weer niet
iedere dag. Een kadaver van een zebra midden op de weg.
Vers aangevallen door een of meerdere leeuwen. De lekkerste
delen (de zachte organen) hebben de leeuwen al verorberd.
Voor de rest zullen ze waarschijnlijk vannacht terugkomen.

Vanuit zijn schuilplaats loert de leeuw naar die windsnelle zebra's.
Te oordelen naar de maaginhoud van neergeschoten leeuwen schijnt
zelfs de zebra zijn lievelingsvoedsel te zijn. Hier zie je hoe de ogen
en de oren netjes opgegeten zijn.

Even verder in het hoge gras ligt nog een kadaver.
Onbegrijpelijk dat een gids bij een kadaver in hoog gras
gaat zoeken naar een leeuw. Dit had slechter kunnen aflopen.

Nog altijd op zoek naar de leeuwen.

De leeuwen zijn niet te spotten en daarom gaan we op
zoek naar olifanten.

Wat een kolossen zijn dat toch. Op het land is er geen enkel
dier dat een olifant qua imposante verschijning en omvang verslaat.

Ook al praten we over een "koe" toch drinkt het kalf niet achteraan
bij de moeder, maar vooraan. Biologen denken dat de melkklieren
naar voren zijn opgeschoven omdat het geboortekanaal achteraan
zo laag ligt om het kalf zo weinig mogelijk te verwonden als het valt
bij de geboorte.

Morgen rijden we verder naar Etosha National Park,
een van de grootste bezienswaardigheden van Namibië.
Groetjes Liliane