Zoveel om van te genieten...

 

Sinds mijn vorige blogpost ben ik op quiltgebied maar met één ding
bezig geweest nl. het hexagonproject.
Wie mijn vorige post gelezen heeft weet ondertussen dat ik al meerdere
hexagonprojecten gestart ben. Het probleem is dat ik op Pinterest steeds
een hexagonquilt zie die ik dan weer net iets leuker vind dan diegene
waar ik mee bezig ben. Het project waar ik nu aan werk MOET slagen.
Ook nu was een foto op Pinterest mijn inspiratiebron. Gelukkig laat een 
hexagonquilt zich gemakkelijk ontleden en heb je niet echt een patroon
nodig om zo'n quilt te maken. Een ruwe schatting maakt mij duidelijk dat er 
ongeveer 5000 van deze hexjes aan elkaar moeten genaaid worden.
Maar voordat ze aan elkaar kunnen genaaid worden zijn er enkele 
voorbereidende stappen nodig. Deze zullen jullie wel bekend zijn!!

Omdat ik niet teveel van deze quilt wil prijsgeven blijven ook nu de foto's een beetje wazig.
1000 van deze hexjes heb ik ondertussen aan elkaar genaaid. Nooit gedacht dat ik dit
zo goed zou volhouden. Gelukkig maar want ik ben er nog lang niet.

Voor ieder nieuw blok probeer ik heel zorgvuldig een kleurenpalet te kiezen.
Soms duurt het een tijdje voordat ik tevreden ben. Een andere keer staat
de inspiratie gewoon voor mijn neus in de vorm van een boeketje bloemen.

Bij deze foto was de onscherpte niet de bedoeling. Ik had hem graag
verwijderd maar Blogger doet niet wat ik wil. Jammer maar dan blijft hij 
gewoon staan. Op mijn IG pagina kan je deze foto mooi scherp zien -:)

Het herstellen van deze quilt is goed verlopen. De meest beschadigde
stukken heb ik vervangen. Daarna heb ik ze een frisse wasbeurt gegeven.
Nog even een foto maken en daarna kan ze terug naar de plek waar ze
zéér gekoesterd wordt.

Dit zijn de stukken die ik vervangen heb!

Wat was het genieten van die explosie aan kleur in de natuur de 
voorbije weken. De hoofdrol voor dit schouwspel was voor deze
 bloem weggelegd.

Nooit eerder heb ik zoveel klaprozen weten bloeien op velden en in 
bermen. Dit zou een gevolg zijn van de droge zomer vorig jaar.

De klaproos dankt haar symboliek aan de slagvelden die na WO I rood kleurden
van de klaprozen. De bloem staat daarom symbool voor troost maar ook
voor dodenherdenking.

Hoe toepasselijk is deze symboliek ten tijde van de coronapandemie.
Zoveel mensen die de strijd tegen dit virus niet hebben overleefd.
Nu we door de vaccinatiecampagne beter beschermd zijn lijkt de natuur
te willen zeggen "We hebben het gehaald!"

Als alles hopeloos lijkt dan verschijnt daar toch altijd weer de 
prachtige klaproos met haar tere "crêpepapieren" blaadjes.
Symbool van hoop en troost!

Mooi hoe de klaprozen voor een zacht rood-oranje achtergrond zorgen
voor deze blauwe korenbloem.

Altijd leuk wanneer je een foto wil nemen en er komt juist een
bezoeker aangevlogen.

In mijn achtertuin is het weer een drukte van belang met al de jonge dieren
die daar nu rondlopen. Wanneer ik met de kleinkinderen ga wandelen
 gaan we overal goeiedag zeggen.

Kijk eens hoe schattig deze albino-wallaby met baby is!

Ik geniet volop van de natuur in mijn omgeving. Ben héél benieuwd wat
er allemaal te beleven valt langs de Tinker Creek.

En last but not least gaan we ook genieten van het EK voetbal.
Kamp België is er helemaal  klaar voor!!
Fijne avond en tot een volgende keer.
Groetjes,
Liliane

Hexagon Fever....

 

In mijn vorige blogje had ik jullie verteld over een nieuw hexagon project
waarmee ik gestart was. Aan deze collage te zien is het niet 
de eerste keer dat er een hexagon project wordt opgestart
 in dit quilthuys.
Sommigen zijn klaar (de kleintjes -:)) anderen zijn bijna klaar
en een aantal zijn nog lang niet klaar. Sommigen liggen al zolang
dat ik er een beetje de voeling mee verloren ben. Deze gaan
terug de doos in totdat het moment daar is om ze terug op te pakken.
Dat moment komt......ooit!!

Ik was dus een nieuw project gestart en daar moeten dan ook
 lapjes voor geshopt worden. Nu woon ik in België en mijn 
favoriete quiltwinkel ligt juist over de grens in Nederland.
Door gans die corona toestanden is die grens lange tijd gesloten
geweest en was er van lapjes uitzoeken bij Wendy geen sprake.
Maar de grens is ondertussen terug open en deze week was het
dan zover. Meestal parkeer ik de auto aan de rand van het
centrum en wandel ik naar Wendy. Deze foto's heb ik genomen 
op de terugweg.  Eerst wandel ik onder de spoorwegbrug
richting het station van Weert.

Hier zie je het station van Weert.

Daarna wandel je altijd maar rechtdoor totdat je de machtige
St-Martinus kerk ziet.

Je steekt het plein over en loopt het straatje rechts in totdat
je op een pleintje met leuke terrasjes komt. Daarna steek je
de Emma singel over en zie je de Boerhaavestraat.
Nog een stukje deze straat inwandelen en dan ben je
aan de winkel. Een tochtje van ongeveer 15 min.

In de winkel was ik zo druk met stofjes uitzoeken dat ik daar
geen foto's genomen heb. Hier zie je de lapjes die mee naar
huis mochten.

En dan begint een van de leukste onderdeel van het maken van quilts.
Zoeken naar de mooiste stofcombinaties.

Wikken en wegen.
 Schuiven en vervangen. Dit niet hier maar daar.
Herken je het?

En wanneer je dan de patroontjes geknipt, getekend en genaaid
hebt kan het toch nog gebeuren dat je niet tevreden bent
en helemaal opnieuw moet beginnen. Zoals bij dit blok.
Téveel van hetzelfde. Dit moet anders!!

Voordat jullie gaan denken dat er iets mis is met ogen of bril dit
is bewust zo gedaan.
De quilt die ik ga maken is nl een quilt met een missie. Daar kan ik
op dit moment nog niet veel over vertellen. Niet veel over vertellen
en dus ook nog niet veel van laten zien. Daarom dat ik de stukjes quilt
een beetje wazig wil houden.

Of dat ik enkel details van deze quilt wil prijsgeven.
Het zal een zéér intens project worden met nog een lange
weg te gaan. Maar de motivatie is groot en dat is het belangrijkste
om de eindmeet te halen.

Het naaien van deze quilt is een pijnlijke zaak voor de vingers.
Zeker voor de middelvinger die duizenden keren de naald door de stof
moet duwen. Daar heb ik bij Wendy de ideale oplossing voor gevonden.
"Feels like a dream" staat er op de verpakking. Dat is niets overdreven
want dit is echt de perfecte oplossing voor die pijnlijke vingerproblemen.

Voor wie zich mocht afvragen hoe het ondertussen met 
de verbouwingswerken is?
We zijn nu ongeveer 1 maand verder. Het breekwerk
is voorbij. De nieuwe vloer ligt in de keuken en het nieuwe
raam is geplaatst. Nu is het wachten op een glazen schuifraam
(tussen woonkamer en keuken) voordat
 de keuken opgebouwd kan worden. De komende 2 weken
zal het daarom stilliggen maar we zijn al héél blij met het
resultaat tot nu toe!!
We gaan een koud en nat Pinksterweekend tegemoet.
Dat betekent veel hexjes voorbereiden. Ieder nadeel heeft
zijn voordeel!
Fijn weekend en tot een volgende keer!
Groetjes,
Liliane

Moet er nog stof zijn...

 

Onze keuken verbouwen was een plan dat al héél lang op ons 
verlanglijstje stond. Omdat het toch om een serieuze verbouwing
zou gaan bleven we dat plan steeds maar voor ons uitschuiven.
Ondertussen was mijn quiltmaatje Krista klaar met de verbouwing
van haar keuken. Nadat ik bij haar thuis het resultaat kon gaan
bekijken is alles in een stroomversnelling terechtgekomen. 

De verbouwing bij haar vond ik zéér geslaagd en daarom
zijn we met dezelfde architecte in zee gegaan.
Tussen het eerste contact en de uiteindelijke aanvang van de werken
 liggen ongeveer 2 jaar. Corona heeft zeker voor veel vertraging gezorgd.
Maar het gaf ons ook de kans om alles rustig te bekijken en geen overhaastte 
beslissingen te nemen. Met de oude keukenapparaten hebben we een "noodkeuken" ingericht in de garage en dat werkt prima.
Over 2 maanden zeggen we waarschijnlijk
 "Dit hadden we veel eerder moeten doen"

Omdat de gewone gang van zaken toch een beetje op zijn kop staat trek
ik me nog het liefst terug met dat andere stof. Ik wil aan iets eenvoudig
werken wat ik snel weg kan leggen of terug op kan pakken hoe het
nu uitkomt. Een foto van een hexagonquilt op Pinterest zorgt voor de inspiratie.

Het kleurenpalet van dit project is blauw/bruin/ecru/beige

Het stapeltje hexagon bloemen tot nu toe.

Ik was precies weer even vergeten hoe bewerkelijk zo'n hexagon project toch is.
Eerst een stapeltje hexagon patronen uitprinten. Deze moeten worden uitgeknipt.
Daarna het hexagon malletje op stof overtekenen en uitsnijden. De stofjes
worden om een papieren malletje geregen. Daarna kunnen de bloemen genaaid
worden. Ondertussen worden er ook al ecru kleurige hexjes gemaakt om straks
al die bloemen te verbinden. Amai mijn vingers!!!

Als ik dit jaar vooral projecten wil afwerken dan zal ik toch ook
quiltsteekjes moeten maken.

Deze 2 persoons quilt zit momenteel in de quiltring. Het verschil met
zo'n poppenquiltje is dan gigantisch. Quilten is voor mij echt doorbijten.
Zeker als het zo'n joekels van quilts zijn. Ik hou vol omdat ik het effect
van die kleine steekjes zo mooi vind.

Hier heb ik alvast het jaartal al toegevoegd. Geen excuus om deze quilt te
laten liggen tot volgend jaar. Deze quilt zit afwisselend met de vorige in de 
quiltring. Hier wordt een rasterpatroon gequilt maar de voortdurende onder-
breking van de lijnen door de figuurtjes en het borduurwerk is echt vervelend.
Ook hier is het dus doorbijten -:)

"Sarah's quilt"
Deze quilt heb ik in 2012 voor mijn schoondochter Sarah gemaakt.
Een tijdje geleden liet ze me deze quilt opnieuw zien en vroeg of ze
deze nog in de wasmachine mocht steken. Er waren nl nogal wat
slijtageplekken te zien.

Omdat ik de originele stofjes nog heb kon ik ook zien hoe erg
de stoffen verschoten waren. De stofjes van Lecien zijn precies toch
veel fragieler dan ik had verwacht.

Kijk eens naar dit originele stofje.

Omdat er zoveel herinneringen aan deze quilt kleven is ze niet
herstellen geen optie. Ik haal de meest beschadigde stofjes uit de quilt
en probeer ze te vervangen. Hier heb ik het eerste stuk eruit gehaald. 
Eens kijken of het lukt om dit te vervangen. De kleine beschadigde
patroondeeltjes ga ik niet vervangen. Ik denk dat ik dan beter een 
nieuwe quilt kan maken. Maar dat was nu net niet wat we willen.

Ondertussen heb ik ook nog zitten denken over Rosalie haar Horse quilt.
Deze afbeelding van een paard heb ik met vliesofix op de stof aangebracht.
De vraag is of ik de festonsteek met de hand of met de machine ga aanbrengen.
Met de machine heb ik hier geen ervaring mee maar ik ga het toch eens uitproberen.
Indien het lukt wil ik meer blokken maken telkens met een verschillende
kleur voor de achtergrond en voor het paard.

Met Pasen hebben we de 1ste verjaardag van Christiaan gevierd.
Wat een vreemde tijd was dat toch toen hij geboren werd tijdens
die eerste lockdown periode. Geen kraambezoekjes maar enkel
een raambezoekje. Eens in je armen nemen durfde je toen al
helemaal niet. Toen hij vijf maanden was kwam hij voor het eerst
op maandag naar hier. Vanaf dan kon ik foto's beginnen maken
voor zijn verjaardagscadeau. 

Een mooie herinnering met alle foto's die ik gedurende dat eerste jaar
gemaakt heb aangevuld met tekstjes en gedichtjes. Van de oudste kleinkindjes
weet ik dat ze regelmatig in hun album kijken. Zo leuk om zichzelf als baby
terug te zien.

Heerlijk om te zien hoe de ontdekkingstocht van de wereld rondom
hem in sneltempo verder gaat. Iedere week kan/wil hij weer iets meer.
Ik noem hem altijd mijn liefste knuffelbeer want zijn knuffels deelt hij graag!

De week afsluiten doen we met een wandeling op zondag.
Wanneer onze wandeling erop zit rijden we naar mijn schoonmoeder
voor het wekelijkse stukje theekoek. Half mei wordt ze 93 jaar.
Haar grootste wens is om haar verjaardag met gans de familie te kunnen
vieren. Door de recentste versoepelingen van de corona maatregelingen
zal er iets meer mogelijk zijn. Maar een groot familiefeest zit er toch
nog niet in. We verlangen allemaal naar normale tijden!!
Groetjes,
Liliane