Daar is de lente...

 

Gisteren is de lente begonnen en dat is goed te merken in de natuur.
Nu het zonnetje weer van de partij is willen we daar volop van genieten.
De wandelschoenen staan weer klaar maar daarover dadelijk meer.

Eerst wil ik weer een nieuw blok voor mijn hexagonquilt laten zien.
Ik ben de tel ondertussen kwijt maar ik gok dat er nog vier grote blokken
moeten gemaakt worden.

De Horse Quilt voor Rosalie was een beetje in de vergeethoek
terechtgekomen. Maar nu is het einde in zicht. Meer hierover
in een volgend blogje.

Met het eerste lentezonnetje zijn ook de wandelkriebels er weer.
Deze Lange Afstandswandeling zal onze leidraad zijn bij de
komende wandeltochten.

Rivierpark Maasvallei ligt bij wijze van spreken in onze achtertuin.
Daarom kunnen we deze route gemakkelijk in stukjes opdelen om
zo het hele traject te lopen.

De eerste route brengt ons van kerk tot kerk.
Vertrekken doen we aan de kerk van het Maasdorpje Kessenich.

Onze wandeling loopt langs twee grote grindgaten om zo 
het witte stadje Thorn te bereiken.

Het eerste stuk van de wandeling loopt over Belgisch grondgebied.
Een gebied waar Konikpaarden en Gallowayrunderen regelmatig
in het vizier komen.

Op een bepaald moment zien we vreemde zwarte boomstammen
op de grond liggen.
Dit zijn fossiele woudreuzen die bij het ontgrinden van het
Maasdal naar boven zijn gekomen. Ze zijn waarschijnlijk
zo'n 2000 jaar geleden door de Maas meegevoerd van elders.
Onder het grind bedolven zijn ze jaren goed bewaard gebleven.
In 2009 werden ze opgegraven.

We lopen verder richting de Nederlandse grens en genieten van
de stilte en de prachtige natuur.

Dit is de eerste grenspaal die we op deze route tegenkomen. Het zal
zeker niet de laatste zijn. Op de site www.bestemmingbuitenlucht.nl
lees ik dat er vanuit Thorn een héél bijzonder pad langs de Maas loopt.
Het pad wordt ook wel grenspalenbos genoemd omdat je er op een
afstand van 2 km 7 grenspalen kan zien.

Ondertussen zijn we aangekomen bij het meer van Koningssteen.
Wat we hier zien kan ons alleen maar doen vermoeden dat dit
gebied een paradijs voor de bever is.

In 2008 waren er 5 bevers in het rivierengebied.
In 2020 waren het er 78. 

Ongelooflijk tot wat deze dieren in staat zijn.
Nog even knabbelen en ook deze boom gaat tegen de vlakte.
Dat werk doen ze vooral 's nachts om zich te beschermen tegen
de mens en hun voornaamste vijand de wolf en de otter.

Overal zie je sporen van hun burchten.
Een burcht ziet er nauwelijks anders uit dan een rommelige
berg takken. Voor extra stevigheid zit er vaak ook modder
en stenen tussen. Binnenin bevindt zich een grote kamer waarin
de bevers leven. Bevers zijn altijd bezig om hun burcht en dam 
te verbeteren.

Terwijl de bevers harde werkers zijn liggen de grote grazers
heerlijk zen te genieten in de zon.

Bij het binnenlopen van Thorn krijgen we een eerste zicht op
de Sint-Michaëlkerk of Stiftkerk.
Het Stift in Thorn had een eigen rechtspraak, minileger
en gedurende enige tijd ook een eigen munt.
Met de komst van de Fransen werd hier in 1794 een einde gemaakt.

Muziek is een héél belangrijk gegeven in Thorn.
Ik herinner me een uitzending op de Nederlandse TV (lang geleden)
waarin het ging over de rivaliteit tussen de Koninklijke Harmonie
(de Bokken) en de Harmonie St-Michaël (de Geiten).
Ooit vertrok de koster uit de kerkelijke harmonie uit onvrede over het feit
dat hij niet op zondag mocht repeteren. Hij richtte een nieuwe harmonie op die later
werd omgedoopt tot Koninklijke Harmonie.
De leden van die harmonie werden "De Bokken " genoemd omdat ze zich tegen
de heersende groep, de kerkelijken, keerden. Bokkige types.
En de harmonie die de pastoor "slaafs" volgde noemde men daarom
"De Geiten" .

Het is vrij rustig voor een zondagmiddag in het witte stadje.
Ik heb het hier ooit drukker geweten want dit stadje is toch
een echte toeristische trekpleister.

Op dit plein is het museum "Land van Thorn" gevestigd.
Het plein zelf is mooi geplaveid met kasseien en maaskeien.

De Abdij van Thorn ontwikkelde zich vanaf de 12de eeuw tot een wereldlijk
stift. In het Damesstift konden alleen ongetrouwde vrouwen uit de 
hoge adel intreden. Vrouwen binnen de orde die wel wilden trouwen
woonden buiten de kloostermuren in eigen huizen.

Veel woningen van deze Stiftdames zijn bewaard gebleven.
Onder de Fransen kreeg Thorn het zwaar te verduren.

Het is toen dat Thorn zijn kenmerkende witte kleur kreeg.
Nadat de adellijke dames in 1794 waren gevlucht, voerden de
Fransen een belasting in op basis van de omvang van de ramen.
De arme bevolking, vaak wonend in grote panden, die voorheen
hadden toebehoord aan rijke lieden, konden deze niet opbrengen.

Om de hoogte van de belastingaanslag te beperken, metselde
men de ramen dicht. Met het doel deze bouwsporen te vervagen
werden de huizen witgekalkt.

We verlaten Thorn en na een tocht van ongeveer 12 km komen we
terug in Kessenich. Naar aanleiding van het 2 x 11 jarig bestaan
van carnavalsvereniging "De Ertesjieters" werd dit bronzen beeldje
geplaatst op het Vredesplein.

De inwoners van de Heerlijkheid Kessenich moesten herendiensten verrichten 
voor de laatste barones van Waes. Ze werden voor het zware werk niet vergoed
maar kregen wel "de kost", peulvruchten en nog eens peulvruchten.
Met het gekende gevolg.......
De inwoners van het naburige dorp Neeritter zeiden dan spottend,
"Es gèer niks dootj es erte èete, zultj gèer ouch waal erte sjiëte"

En zo kwam er een einde aan een prachtige zondagnamiddag wandeling.
Ook nu gaan we nog bij Oma Leen langs om een stukje theekoek
te eten. Daar zien we de nieuwe editie van het "Oma Helena" krantje
liggen. Dit is een initiatief dat de kleinkinderen gestart zijn bij
het begin van de coronapandemie. Door de lockdown zag oma
nog maar weinig van haar klein- en achterkleinkinderen.
Daarom werden via een app iedere maand foto's verzameld.
Deze foto's vormen maandelijks een krantje waardoor oma toch
op de hoogte blijft van het reilen en zeilen in de familie.

Er zijn gedurende de coronaperiode 4 achterkleinkinderen geboren die
oma nog niet gezien heeft. Dit dotje is ondertussen wel al bij haar op bezoek
geweest. Stella is ondertussen al een flinke baby van 3 maanden.
Ze eet goed, slaapt goed en voelt zich overal thuis!
En op 30 april gaat oma iedereen terug zien want dan staat
er een groot familiefeest gepland.
We kijken ernaar uit!!
Groetjes en tot blogs!
Liliane

Pinwheel Quilt...

 

En toen had het virus ook ons te pakken!!
Waren we de voorbije maanden altijd héél voorzichtig geweest raakten
we, zo dicht bij het rijk der vrijheid, toch nog besmet met het coronavirus.
Gelukkig hadden we beiden onze boosterprik gehad en hadden we enkel
last van griepsymptomen. Hoesten, koorts, spierpijnen en vooral erg moe.
We zaten natuurlijk ook vast aan die 7 dagen quarantaineplicht.
Toen ik weer een beetje energie op overschot had heb ik een quiltproject
gezocht om aan te werken gedurende die dagen.
Omdat ik eens iets anders wou doen dan hexjes aan elkaar naaien
heb ik voor dit project gekozen. Ik denk dat ik hier vorig jaar in het
voorjaar mee gestart ben. Een quilt geïnspireerd op de boeken van
Laura Ingalls "Het kleine huis op de prairie".

Walnut Grove is de naam van een plaats in Minnesota waar Laura's familie
zich settelde in 1874.
Settlers waren mensen die doorheen het land trokken in wagons op zoek
naar een plek om zich te kunnen vestigen. Hun doel was een rijker en
gelukkiger leven proberen op te bouwen voor hun familie. In haar
boeken beschrijft Laura zéér gedetailleerd over het leven op de prairie
in Minnesota. 

Ook het maken van quilts werd uitvoerig beschreven in haar boeken.
Quilts waren van levensbelang in het leven van de settlers.
Tijdens de , dikwijls in barre omstandigheden, trektochten in de wagons
dienden de quilts om de familieleden zo warm mogelijk te houden.

Wanneer ze zich ergens vestigden dan bouwden ze een cabin.
Een houten blokhut die dikwijls maar uit één ruimte bestond.
Centrale verwarming bestond nog niet. Ook in de cabin waren
de quilts van levensbelang om de koude te kunnen overleven.

Quilts werden niet alleen als beddengoed gebruikt. Ze werden ook
voor ramen en in deuropeningen gehangen om de koude buiten te houden.
Ook werden quilts gebruikt om 1-kamer cabins te verdelen in verschillende
compartimenten wat voor enige privacy kon zorgen.
Ook dienden quilts als inpakmateriaal om dierbare spullen te beschermen
tijdens de lange trektochten doorheen het land.

Quilts die rond 1870 werden gemaakt waren vooral scrapquilts.
Als je een quilt wil maken met een hoog "prairie" gehalte dan
kies je best voor effen stoffen- gebloemde stoffen en ruitjes stoffen.
Het kleurenpalet van die tijd was vooral blauw en rood aangevuld
met zachte pasteltinten.

Ondertussen is mijn bakje weer goed gevuld en kan ik starten met het maken
van de pinwheel blokjes.

Ik moet toch telkens goed opletten dat de molentjes allemaal
dezelfde kant opdraaien. Regelmatig moet er een blokje losgedaan 
worden. Gelukkig zijn het maar korte naadjes!

Het ene na het andere pinwheel blok krijgt een plekje aan de design wall.

 

Het moeilijkste onderdeel van het maakproces vind ik altijd
de keuze van de stof voor de effen tussenblokken.
Zeker 5 verschillende stofjes heb ik uitgeprobeerd.
Uiteindelijk kon ik het best leven met deze oud roze stof.

Als quiltpatroon voor deze quilt zou ik graag het baptist fan patroon
gebruiken. Dit patroon zie héél vaak bij antieke quilts. Ik werk het liefst
met quiltstencils. Nu ben ik al jaren op zoek naar een stencil van dit
quiltpatroon maar ik heb het nog nooit gevonden. 

Dan maar op het www. zoeken naar een manier om dit patroon
zelf te tekenen. Dit ben ik eens ooit ergens tegengekomen maar
ik weet niet meer op welke site of op welk blog het was.
Volgens mij moest je dit "latje" vastspelden op de plek die je
wil quilten. Daarna kan je de bogen op de stof tekenen door het potlood
telkens in een ander gaatje te plaatsen.

Dit is een methode die ik zelf ooit bedacht heb. Ik weet niet of het werkt
want ik heb het nooit toegepast -:)

Vanmorgen bedacht ik me dat ik jaren geleden deze snijpen van olfa
gekocht heb met de bedoeling om zelf quiltstencils te snijden.
Echt goed kan ik hier toch niet mee overweg!
Ik ben benieuwd of dit quiltpatroon ooit op deze quilttop zal geraken!

Vanmiddag ben ik even naar mijn schoonmoeder gereden om enkele
sfeerfoto's met deze quilttop te nemen.  Zij heeft nog zo'n mooi antiek
spinnenwiel staan. Denkend aan de settlers vond ik dit wel een 
mooie combinatie.

Deze twee foto's geven naar mijn gevoel goed de sfeer van een
cabin weer.

Naaisteekjes die kon ik terug maken na mijn polsbreuk. Maar
of ik ook al kon quilten dat had ik nog niet uitgeprobeerd.
Gisterenavond heb ik dit blokje gequilt en dat ging prima.
Na 1 blok heb ik toch beslist om te stoppen. Het maken van de 
quiltsteekjes was geen probleem maar het gewicht van de quilt op die
pols dragen dat werd na een tijdje toch wat te pijnlijk.
Voorlopig zal het dus stapje voor stapje, blokje voor blokje moeten gaan.
Maar zo komen we ook vooruit!!

Volgende week is het hier carnaval vakantie.
Alle vijf de kleinkindjes gaan op bezoek komen.
Er zullen weer brilletjes en snorretjes getekend worden.
De koffer met verkleedkleren staat al klaar
dat is met carnaval onmisbaar.
En roepen ze dan alaaf, alaaf, alaaf
staat omi hopelijk klaar als fotograaf!
Groetjes,
Liliane