Dresden Plate quilt blok....

Tijdens de corona periode heb ik eens een stapeltje Dresden Plate
quiltblokken gemaakt. Helemaal afgewerkt waren deze blokken niet toen
ik ze in een doos heb opgeborgen. Nu, twee jaar later, heb ik het
stapeltje nog eens uitgelegd om te zien wat de stand van zaken is.

Het Dresden Plate quiltpatroon was vooral populair in de
jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Het patroon vind zijn
inspiratie bij de mooie porseleinen borden die in de buurt
van de Duitse stad Dresden werden gemaakt. Ze werden
mooi versierd met sierlijke bloem- en fruitmotieven.

Er bestaan verschillende uitvoeringen van dit patroon.
De bloemblaadjes kunnen rond van vorm zijn of ze
kunnen in een punt eindigen. Soms zien we een
combinatie van de twee.

Vroeger gebruikte men vooral stofjes met bloemmotieven om
het blok te maken. Zo kreeg men een bijzonder kleurrijke quilt
die voor een frisse toets in het interieur zorgde.

Het quiltpatroon was ideaal om de kleinste stukjes stof
te verwerken. Een echte scrap- of restjesquilt dus.

Ik ben nog op zoek naar een manier om de blokken te verwerken.
Dit miniquiltje van Jeanneke.com ga ik zeker in gedachten houden
als inspiratiebron!

Enkele weken geleden was er even paniek in het huishouden.
Omi had zich ergens stevig aan mispakt met alweer een zéér
pijnlijke pols tot gevolg. Omdat ik het ergste vreesde trokken
we weer richting spoed voor een onderzoek.
Gelukkig viel het allemaal mee. 
Pijnstillers en de nodige rust zorgden snel voor beterschap.
Om omi wat op te beuren werd er zelfs een héél bijzonder
pakje afgeleverd. 

Wat zit hier allemaal in???

"Het moet nu maar eens gedaan zijn met omi haar polsproblemen",
moet Rosalie gedacht hebben (anders raakt die Horsequilt nooit af).
Van oude sokjes, truitjes en t-shirts heeft ze polsbandjes gemaakt.
Als omi die nu draagt zal ze eraan denken om voorzichtig te zijn.

Ik kies er onmiddellijk eentje uit om te proberen.
Wat is dit zalig om te dragen. Het tot brace omgetoverde
kousje heeft zijn werk perfect gedaan. Een heerlijk zacht
en warm gevoel rond mijn pols (en in mijn hartje).

Gisteren trokken we naar de Maasvallei voor het vervolg van 
de Maasvallei route. 

Aan de Spaenjerd in Kinrooi nemen we het veerpontje
richting de Nederlandse kant van de Maas.

Via Ohé en Laak wandelen we richting Roosteren.

De Konikpaarden hebben het prima naar hun zin
in de Maasvallei!

Een kastje voor vleermuizen in een boom.
Dat had ik nog nooit eerder gezien.

Als je op de grens wandelt zijn de grenspalen
nooit ver weg.

Vanuit Roosteren wandelen we richting Maaseik.

Via het ijzeren draaipoortje links komen we op de Pater Sangersbrug.
Deze brug heeft tijdens de watersnood van vorig jaar zwaar geleden
zodat er beslist is om een volledig nieuwe brug te bouwen.

Op de brug merken we plots een toename van het aantal
wandelaars. Ze komen vanuit het centrum van Maaseik
en wandelen zo richting Roosteren.

Wij vervolgen onze tocht richting Aldeneik.

In Aldeneik wordt ons duidelijk waarom hier zoveel
wandelaars passeren. Ze lopen allemaal de Kennedy-Mars.

In 1908 stelt de toenmalige president van de US 
Theodore Roosevelt dat een officier van het US Marine Corps
over voldoende uithoudingsvermogen dient te beschikken.
Hij moet een afstand van 50 mijl (80 km) te voet kunnen
afleggen in 20 uur. In 1963 vraagt John F. Kennedy
zich af of legerofficieren nog steeds tot deze prestatie
in staat zijn. Het is uiteindelijk zijn broer Robert Kennedy
die deze tocht in Amerika zal organiseren.
Beelden van deze tocht worden in Nederland op
TV uitgezonden.

In Sittard zien 4 tieners van het Bisschoppelijk college
deze beelden en komen op het idee om in de Paasvakantie
ook de 80 km te gaan lopen. Op 20 april 1963 verschijnen
er uiteindelijk 7 jongens en 4 meisjes aan de start.
10 van de 11 deelnemers komen na een tocht van 19 uur
doodmoe over de streep.

De geboorte van de Kennedy-Mars Sittard is een feit.
Dit jaar werd de 57ste Mars gelopen.
De stichting Kennedy-Mars organiseert op dezelfde dag
ook de Swentibold-Mars (40 km) en de Mini-Mars (10 km)
Jong- oud- fris- afgepeigerd- alleen- in groep.......
allemaal loopt het je voorbij.

Na 18 km bereiken wij ons vertrekpunt aan de Spaenjerd.
Terwijl wij op het terras van een lekkere salade genieten
zien we nog steeds wandelaars van de Kennedy-Mars
voorbijkomen.
Respect voor al deze mensen!!!
Vandaag was het Pasen en hebben we van deze eitjes
gesnoept. Die extra calorieën lopen we er morgen wel weer af.
 Dan trekken we opnieuw de wandelschoenen aan voor
een vervolg van onze tocht door de Maasvallei.
Groetjes,
Liliane

Sweet Magnolia...

 

Ieder voorjaar is het weer een feestje wanneer de Magnoliaboom 
in de tuin van Oma Leen in bloei staat. 

Een echte blikvanger met die mooie grote witte, roze of paarse bloemen.

Ieder jaar probeer ik deze bloemenpracht met mijn camera vast te leggen.
Dit jaar moest ik snel wezen want plots was de winter weergekeerd.
"Als je foto's wil nemen moet je nu komen" had oma me al laten weten!

Na die nacht met vriestemperaturen ben ik terug gaan kijken.
De mooie witte en roze tinten waren vervangen door vele
tinten bruin.

Het mooie liedje was dit jaar slechts van korte duur!

De grond ligt nu bezaaid met afgevallen bladeren en bloemknoppen.
Nu ik hier toch ben met mijn camera ga ik nog eens een rondje
in de tuin lopen.

De bloesem van de kersenboom heeft de koude precies beter doorstaan.

Het blad van de kastanjeboom begint zich ook te ontvouwen.

En in het gras zie ik al wat madeliefjes staan.
Volgende week krijgen we weer zachtere temperaturen.
De natuur zal verder exploderen. 

Terug naar binnen waar er weer een blok voor de hexagonquilt
bijgekomen is. Nog drie van deze blokken en dan zijn alle blokken
voor het middendeel klaar.

Dit boek zag ik in de kringloop liggen. Ik ben wel fan van deze Shaker stijl.
Bij het ontwerpen van onze nieuwe keuken hebben we er ons ook door laten
inspireren.

Voor hun quilts gebruiken ze zelf geweven ruitjesstoffen in de kleuren
rood, blauw, zwart op een witte achtergrond. Ze zijn minder bekend om
hun quilts dan de Amish maar hun stijl straalt wel dezelfde eenvoud uit.

Twee jaar geleden bij het begin van de eerste lockdown periode werd
Christiaan geboren. Geboren worden in die periode was zo bizar.
Kennismaken met ons nieuwe kleinkind kon enkel via een raambezoekje.
Van knuffelen of even vastnemen was helemaal geen sprake.
Nu zijn we twee jaar verder en het raambezoek is vervangen door een
mooie raamtekening. Zo blij dat het allemaal weer mogelijk is nu!!

Morgen heb ik weer een werkoverleg met deze meid.
We zijn er bijna met haar Horse Quilt. Over één belangrijk
detail is er nog wat discussie nl. het oog van het paard.
To be continued!!

Tegen dat het Pasen is zullen alle eitjes wel gelegd zijn.
Hopelijk zijn ze van chocolade en zijn het er véél.
Hmmmmmmm!
Fijne Paasdagen!
Groetjes,
Liliane

Daar is de lente...

 

Gisteren is de lente begonnen en dat is goed te merken in de natuur.
Nu het zonnetje weer van de partij is willen we daar volop van genieten.
De wandelschoenen staan weer klaar maar daarover dadelijk meer.

Eerst wil ik weer een nieuw blok voor mijn hexagonquilt laten zien.
Ik ben de tel ondertussen kwijt maar ik gok dat er nog vier grote blokken
moeten gemaakt worden.

De Horse Quilt voor Rosalie was een beetje in de vergeethoek
terechtgekomen. Maar nu is het einde in zicht. Meer hierover
in een volgend blogje.

Met het eerste lentezonnetje zijn ook de wandelkriebels er weer.
Deze Lange Afstandswandeling zal onze leidraad zijn bij de
komende wandeltochten.

Rivierpark Maasvallei ligt bij wijze van spreken in onze achtertuin.
Daarom kunnen we deze route gemakkelijk in stukjes opdelen om
zo het hele traject te lopen.

De eerste route brengt ons van kerk tot kerk.
Vertrekken doen we aan de kerk van het Maasdorpje Kessenich.

Onze wandeling loopt langs twee grote grindgaten om zo 
het witte stadje Thorn te bereiken.

Het eerste stuk van de wandeling loopt over Belgisch grondgebied.
Een gebied waar Konikpaarden en Gallowayrunderen regelmatig
in het vizier komen.

Op een bepaald moment zien we vreemde zwarte boomstammen
op de grond liggen.
Dit zijn fossiele woudreuzen die bij het ontgrinden van het
Maasdal naar boven zijn gekomen. Ze zijn waarschijnlijk
zo'n 2000 jaar geleden door de Maas meegevoerd van elders.
Onder het grind bedolven zijn ze jaren goed bewaard gebleven.
In 2009 werden ze opgegraven.

We lopen verder richting de Nederlandse grens en genieten van
de stilte en de prachtige natuur.

Dit is de eerste grenspaal die we op deze route tegenkomen. Het zal
zeker niet de laatste zijn. Op de site www.bestemmingbuitenlucht.nl
lees ik dat er vanuit Thorn een héél bijzonder pad langs de Maas loopt.
Het pad wordt ook wel grenspalenbos genoemd omdat je er op een
afstand van 2 km 7 grenspalen kan zien.

Ondertussen zijn we aangekomen bij het meer van Koningssteen.
Wat we hier zien kan ons alleen maar doen vermoeden dat dit
gebied een paradijs voor de bever is.

In 2008 waren er 5 bevers in het rivierengebied.
In 2020 waren het er 78. 

Ongelooflijk tot wat deze dieren in staat zijn.
Nog even knabbelen en ook deze boom gaat tegen de vlakte.
Dat werk doen ze vooral 's nachts om zich te beschermen tegen
de mens en hun voornaamste vijand de wolf en de otter.

Overal zie je sporen van hun burchten.
Een burcht ziet er nauwelijks anders uit dan een rommelige
berg takken. Voor extra stevigheid zit er vaak ook modder
en stenen tussen. Binnenin bevindt zich een grote kamer waarin
de bevers leven. Bevers zijn altijd bezig om hun burcht en dam 
te verbeteren.

Terwijl de bevers harde werkers zijn liggen de grote grazers
heerlijk zen te genieten in de zon.

Bij het binnenlopen van Thorn krijgen we een eerste zicht op
de Sint-Michaëlkerk of Stiftkerk.
Het Stift in Thorn had een eigen rechtspraak, minileger
en gedurende enige tijd ook een eigen munt.
Met de komst van de Fransen werd hier in 1794 een einde gemaakt.

Muziek is een héél belangrijk gegeven in Thorn.
Ik herinner me een uitzending op de Nederlandse TV (lang geleden)
waarin het ging over de rivaliteit tussen de Koninklijke Harmonie
(de Bokken) en de Harmonie St-Michaël (de Geiten).
Ooit vertrok de koster uit de kerkelijke harmonie uit onvrede over het feit
dat hij niet op zondag mocht repeteren. Hij richtte een nieuwe harmonie op die later
werd omgedoopt tot Koninklijke Harmonie.
De leden van die harmonie werden "De Bokken " genoemd omdat ze zich tegen
de heersende groep, de kerkelijken, keerden. Bokkige types.
En de harmonie die de pastoor "slaafs" volgde noemde men daarom
"De Geiten" .

Het is vrij rustig voor een zondagmiddag in het witte stadje.
Ik heb het hier ooit drukker geweten want dit stadje is toch
een echte toeristische trekpleister.

Op dit plein is het museum "Land van Thorn" gevestigd.
Het plein zelf is mooi geplaveid met kasseien en maaskeien.

De Abdij van Thorn ontwikkelde zich vanaf de 12de eeuw tot een wereldlijk
stift. In het Damesstift konden alleen ongetrouwde vrouwen uit de 
hoge adel intreden. Vrouwen binnen de orde die wel wilden trouwen
woonden buiten de kloostermuren in eigen huizen.

Veel woningen van deze Stiftdames zijn bewaard gebleven.
Onder de Fransen kreeg Thorn het zwaar te verduren.

Het is toen dat Thorn zijn kenmerkende witte kleur kreeg.
Nadat de adellijke dames in 1794 waren gevlucht, voerden de
Fransen een belasting in op basis van de omvang van de ramen.
De arme bevolking, vaak wonend in grote panden, die voorheen
hadden toebehoord aan rijke lieden, konden deze niet opbrengen.

Om de hoogte van de belastingaanslag te beperken, metselde
men de ramen dicht. Met het doel deze bouwsporen te vervagen
werden de huizen witgekalkt.

We verlaten Thorn en na een tocht van ongeveer 12 km komen we
terug in Kessenich. Naar aanleiding van het 2 x 11 jarig bestaan
van carnavalsvereniging "De Ertesjieters" werd dit bronzen beeldje
geplaatst op het Vredesplein.

De inwoners van de Heerlijkheid Kessenich moesten herendiensten verrichten 
voor de laatste barones van Waes. Ze werden voor het zware werk niet vergoed
maar kregen wel "de kost", peulvruchten en nog eens peulvruchten.
Met het gekende gevolg.......
De inwoners van het naburige dorp Neeritter zeiden dan spottend,
"Es gèer niks dootj es erte èete, zultj gèer ouch waal erte sjiëte"

En zo kwam er een einde aan een prachtige zondagnamiddag wandeling.
Ook nu gaan we nog bij Oma Leen langs om een stukje theekoek
te eten. Daar zien we de nieuwe editie van het "Oma Helena" krantje
liggen. Dit is een initiatief dat de kleinkinderen gestart zijn bij
het begin van de coronapandemie. Door de lockdown zag oma
nog maar weinig van haar klein- en achterkleinkinderen.
Daarom werden via een app iedere maand foto's verzameld.
Deze foto's vormen maandelijks een krantje waardoor oma toch
op de hoogte blijft van het reilen en zeilen in de familie.

Er zijn gedurende de coronaperiode 4 achterkleinkinderen geboren die
oma nog niet gezien heeft. Dit dotje is ondertussen wel al bij haar op bezoek
geweest. Stella is ondertussen al een flinke baby van 3 maanden.
Ze eet goed, slaapt goed en voelt zich overal thuis!
En op 30 april gaat oma iedereen terug zien want dan staat
er een groot familiefeest gepland.
We kijken ernaar uit!!
Groetjes en tot blogs!
Liliane