 |
| Vandaag moeten er weer heel wat kilometers afgelegd worden op het grondpad. Af en toe zien we langs de weg iemand in een soort van werfkeet zitten. Dit zijn wegenwerkers die als nomaden door de woestijn trekken met een bulldozer en een woonwagen. Ze zorgen voor het onderhoud van deze wegen door ze met de bulldozer af te schrapen. Maar de Namib is groot en daarom komt ieder stuk van de weg maar een of tweemaal per jaar aan de beurt. |
 |
| De verscheidenheid aan landschappen die we vandaag te zien krijgen is weer fenomenaal. |
 |
| Namibië is één van de landen waar de Steenbokskeerkring doorloopt. |
 |
| Net zoals tijdens onze reis door Zuid-Afrika hebben we ook nu een jarig kind op het thuisfront. Hier is onze verjaardagswens vanuit Namibië. Happy Birthday Birgit 7/9/'17 ligt op 21 gr 30 min Zuiderbreedte en 14 gr 45 min Oosterlengte. We hebben de letters opgevuld met stenen zodat het hier misschien tot in der eeuwigheid zichtbaar zal zijn -:) |
 |
| Onderweg stoppen we bij een stalletje waar enkele Himba zelfgemaakte spulletjes verkopen. De Himba vormen misschien wel de meest karakteristieke bevolkingsgroep van Namibië. Himba vrouwen wassen zich nooit. Ze smeren zich in met een okerrood mengsel en draaien hun haren in strengen met geitenvet. |
 |
| Aan de dikke halsband is te zien dat dit meisje nog maagd is. |
 |
| Even verderop zien we Herero. Herero zijn verwant aan de Himba. Beide volken zijn van oudsher herders en hun talen zijn ook verwant. Beide groepen kleedden zich vroeger op dezelfde manier. De vrouwen liepen met bloot bovenlichaam en de weinige kleding die ze droegen bestond uit dierenvellen. Toen de Duitse missionarissen het gebied wilden kerstenen vonden ze deze kledingdracht onbeschaafd. De missionarissen droegen de Himba en Herero op om zich te kleden volgens de toenmalige Europese mode nl. Victoriaanse kleding. De Herero waren gevoelig voor de missionarissen en veranderde hun kleding, de Himba deden dit niet. |
 |
| De Herero verkopen vooral zelfgemaakte Herero poppetjes die ze op dit Singertje in elkaar stikken. |
 |
| Lapjes in de woestijn! Een mooie oplossing om je spulletjes op die houten paaltjes te kunnen presenteren. |
 |
| In de late namiddag komen we aan bij de Brandberg. Onder leiding van een lokale gids gaan we op zoek naar de bekende White Lady rotstekening. |
 |
| Monica is blij om te horen dat er mensen van Nederland bij onze groep zijn. Ze is bevriend met een mevrouw die in Hilversum voor televisie werkt. Haar grote droom is om ooit eens naar Amsterdam te gaan. |
 |
| We zijn de laatste groep van de dag die deze tocht mag aanvatten. Zelfs zo laat op de middag hangt er nog een loden hitte tussen de bergen. Nog enkele trapjes en dan zijn we op onze eindbestemming aangekomen. |
 |
| Dit zijn Sanrotstekeningen van een paar duizend jaar oud. De schildering bevindt zich onder een tegen weersomstandigheden beschuttende overhangende rots ook wel de Maack's Shelter genoemd. Zo genoemd naar de Duitse landmeter Reinhard Maack die de schildering in 1917 ontdekte. |
 |
| De tekeningen stellen jachtscènes voor en ook veel dieren. |
 |
| Deze tekeningen zijn duizenden jaren oud! |
 |
| Omdat het voor Monica de laatste rondleiding van de dag was besluit Shadreck om haar met de truck te laten meerijden naar huis. Het bespaart haar vanavond een voettocht van een uur. De gidsen wonen hier tijdelijk zolang het toeristisch seizoen duurt. Van oktober tot februari valt het toerisme stil. Zo'n tijdelijk woning is heel primitief. Wat palen tegen elkaar gezet en een dak erboven. Er is geen stromend water en geen elektriciteit. |
 |
| "See you in Amsterdam" Het optimisme van deze mensen is onwaarschijnlijk Ze slaapt hier op de grond en moet haar eten in een keteltje boven een houtvuurtje klaarmaken. Dat allemaal nadat ze een ganse dag met toeristen tussen de bergen heeft gewandeld in die verschroeiende hitte. Tel daarbij nog het uurtje wandelen 's morgens en 's avonds van en naar haar werkplek. Het afscheid is hartelijk en vrolijk. Straks ontvouwt zich boven haar een onwaarschijnlijk mooie sterrenhemel..... en droomt ze van Amsterdam! |
 |
| De volgende dag gaan we voor de eerste keer sinds ons verblijf in Namibië op game drive. Dit gebied is vooral bekend om zijn olifanten. |
 |
| "Die leeu het die sebra gevang..." We zijn nog maar een half uurtje onderweg of onze gidsen zijn al uiterst geconcentreerd. Dit zien ze nu ook weer niet iedere dag. Een kadaver van een zebra midden op de weg. Vers aangevallen door een of meerdere leeuwen. De lekkerste delen (de zachte organen) hebben de leeuwen al verorberd. Voor de rest zullen ze waarschijnlijk vannacht terugkomen. |
 |
| Vanuit zijn schuilplaats loert de leeuw naar die windsnelle zebra's. Te oordelen naar de maaginhoud van neergeschoten leeuwen schijnt zelfs de zebra zijn lievelingsvoedsel te zijn. Hier zie je hoe de ogen en de oren netjes opgegeten zijn. |
 |
| Even verder in het hoge gras ligt nog een kadaver. Onbegrijpelijk dat een gids bij een kadaver in hoog gras gaat zoeken naar een leeuw. Dit had slechter kunnen aflopen. |
 |
| Nog altijd op zoek naar de leeuwen. |
 |
| De leeuwen zijn niet te spotten en daarom gaan we op zoek naar olifanten. |
 |
| Wat een kolossen zijn dat toch. Op het land is er geen enkel dier dat een olifant qua imposante verschijning en omvang verslaat. |
 |
| Ook al praten we over een "koe" toch drinkt het kalf niet achteraan bij de moeder, maar vooraan. Biologen denken dat de melkklieren naar voren zijn opgeschoven omdat het geboortekanaal achteraan zo laag ligt om het kalf zo weinig mogelijk te verwonden als het valt bij de geboorte. |
 |
| Morgen rijden we verder naar Etosha National Park, een van de grootste bezienswaardigheden van Namibië. Groetjes Liliane |
