Terug naar het zeetje...

Onze jaarlijkse vakantie aan het zeetje hadden we dit jaar in juni
gepland. Eén week voordat we zouden vertrekken sprong het licht
 op groen en kregen we de toestemming om terug naar zee te gaan.
 Oef, daar hadden we toch eventjes geluk gehad!!

Het was nog erg rustig die eerste week van juni. Afstand bewaren
was nu nog niet zo'n groot probleem. Benieuwd hoe dat in juli en
augustus zal verlopen. De eerste twee dagen blijven we aan de kust.
De ene dag starten we met wandelen en nemen we de tram terug. De
andere dag beginnen we met een tramrit en komen we al wandelend terug.
Zo hebben we tenminste altijd die "straffe" wind in de rug als we moeten
wandelen.

Op het strand van De Panne laat het beeld van Pier Kloeffe (1853-1939)
zijn blik glijden over zee. De zee waar hij tot negen maal toe met een
"galette" op Ijslandvaart ging. De heroïsche verhalen van onze
Vlaamse Ijslandvaarders blijven tot op de dag van vandaag tot
de verbeelding spreken. Deze heldhaftige mannen waren hoekig
als een knotwilg en doortrokken van de pekel. Alleen de allersterksten
werden uitgekozen om de zes maanden durende tocht aan te vatten.

Na zijn carrière als Ijslandvaarder deed Pier het wat rustiger aan
en koos hij een nieuwe pleisterplaats nl het strand van De Panne.
Hier beoefende hij de want visserij of de visserij met staande
netten. Steevast verscheen hij iedere dag in zijn typische visserskledij.
Naast een wit kinnebaardje, typisch voor de oude Ijslandvaarders, draagt
Pier de visserskledij uit de Westhoek. De blauwe zeemanspet met zwarte
klep, een rode lijnwadenblouse (de kazuifel) en een dikke donkerblauwe
broek. Konden we hier maar eens op een bankje gaan zitten om naar 
de, ongetwijfeld straffe, verhalen van Pier Kloeffe te luisteren!!

Wanneer we richting St.Idesbald wandelen komen we voorbij
"De Drie Wijsneuzen van De Panne". Een beeld van de 
BeauFort tentoonstelling uit 2018.

Met enkel een sokkel als lichaam en hun identieke gelaat trotseren
de "Drie Wijzen van De Panne" weer en wind.
Van oorsprong is wijsneus een volkse term voor een geleerde
of wijze, nu gebruikt men de term voor een betweter.
Deze beelden wijzen letterlijk met de neus respectievelijk naar
Engeland, Frankrijk en het binnenland, met de blik op oneindig.

Hoelang zal deze gevel nog gespaard blijven van de sloophamer?
De Tropic aan de rode lichten in St-Idesbald.
 

De volgende dag rijden we naar Esen, een deelgemeente van Diksmuide.

We parkeren onze auto aan de kerk en lezen er de informatieborden
over het drama van Esen tijdens WOI. Je kan in de Westhoek niet om WOI
heen. Die oorlog is hier overal aanwezig. 

We vertrekken hier voor de Bethoosterse Broeken wandeling.
Het eerste stuk van deze 9,5 km lange wandeling wandelen we in
een hoger gelegen gebied. Hier zien we prachtige panorama's
over de Westhoek.

Onderweg zien we velden en nog eens velden vol akkerbouw.

Wat een originele brievenbus.

"Waar men gaat langs Vlaamse wegen,
oude hoeve, huis of tronk
komt men U Maria tegen,
staat uw beeltenis te pronk;
lacht ons toe uit lindengroen
bloemenkrans of blij festoen,
moge 't nimmer hier veranderen
O Gij Lieve Vrouw van Vlaanderen"

(Uit het lied: Lieve Vrouw van Vlaanderen
Tekst: August Cuppens
Muziek: Lodewijk de Vocht)

Het tweede deel van de wandeling brengt ons in het lager
gelegen gebied de Bethoosterse Broeken. Hier zien we vooral
weiden en hooilanden in de Handzamevallei.

Meuh

Ia

Na een flinke tocht van ongeveer 9.5 km zien we ons
vertrekpunt, de Sint-Petruskerk, in de verte opduiken.
Na de wandeling rijden we naar het centrum van Diksmuide.
Daar gaan we, na een onderbreking van drie maanden, genieten van
een zalig terrasje.
Dat Diksmuide zeker het bezoeken waard is dat vertel ik in een volgende 
blogje.
Groetjes Liliane

Van de hak op de tak....

Leven ten tijde van Corona.
 Weken zijn ondertussen al 2 maanden geworden.
Maanden waarin er, behalve in ons kot blijven, weinig te
beleven viel. Maar als dat kot toevallig een Quilthuys is dan
valt zo'n lockdown nog reuze mee. Iedere dag worden er hier
dozen, laden, kasten opengedaan, dichtgedaan, opgeruimd
of herschikt. Zo heb ik dit stapeltje miniquiltjes opgevouwen
en een plaatsje gegeven in deze vitrinekast.
Mooi toch?

Van de miniquiltjes naar de boeken die ik in dit verband heb
is maar één plank lager in die kast. Binnen de kortste keren zit
ik weer met mijn neus in deze boeken en is een nieuw project
snel opgestart.

Mijn oog valt op dit quiltje. Héél eenvoudig maar daarom
zo ontroerend mooi. Mijn doel is vooral om door de juiste
stofkeuze dit voorbeeld zo goed mogelijk te benaderen.

Eén malletje is slechts nodig om dit quiltje te maken.

Vorige week zaterdag was het quiltje klaar. Omdat ik die dag
toch bij mijn schoonmoeder moest zijn neem ik het quiltje
mee om er daar enkele foto's van te nemen.

Tijdens het handquilten zag ik tot mijn verbazing dat
er één blokje verkeerd zat. Toch straf dat die fout erin
geslopen is terwijl ik zo dikwijls vanop een afstand
naar de kleurverdeling heb zitten kijken.

Ik had zaterdag een goede reden om bij mijn schoonmoeder
op bezoek te gaan. Ze werd die dag namelijk 92 jaar.

Hoe anders is deze verjaardag verlopen in tegenstelling tot het
geweldige familieweekend dat we twee jaar geleden hadden ter
gelegenheid van haar 90ste verjaardag.

Maar de Leentjes zouden de Leentjes niet zijn als er toch niet
een manier zou gezocht worden om op de dag van Oma haar
verjaardag iedereen te ontmoeten. Dankzij Sarah & Simon hebben
we zaterdag Oma's verjaardagsquiz gespeeld. Een geweldig
initiatief dat duidelijk maakte hoe groot de verbondenheid in
onze familie is. Hartverwarmend in deze coronatijden.

Gisteren gaf de regering groen licht aan grootouders beneden
de 65 jaar om hun kleinkinderen terug op te vangen.
Zo kwam het dat deze drie (b)engeltjes vandaag volop
genoten hebben van een zalige maandag/omidag.

Als er iets is wat ik de voorbije twee maanden héél hard gemist heb
dan waren het wel de wekelijkse fotomomenten met de kleintjes.
De gezichtjes waren vandaag zó blij en gelukkig dat dit gemis
al helemaal is gecompenseerd. 

Van het ene gezicht naar het andere......
Laatst hoorde ik op de radio vertellen dat in deze
coronatijden mensen meer gezichten beginnen zien in
gewone voorwerpen de zogenaamde pareidolia.
Dat zou ermee te maken hebben dat mensen tijdens
deze lockdown periode snakken naar sociale contacten.
Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik over dit fenomeen
nog geschreven heb. Ik ben er ook altijd naar op zoek.
Deze heb ik vorige zomer gezien tijdens ons bezoek aan
het Hooge Crater museum in Ieper.

Deze zag ik enkele weken geleden tijdens een wandeling
in het bos.

Vier jaar geleden hadden we hier ten huize een bruiloft.
Daar heb ik toen een vlaggenslinger voor gemaakt. Om
deze slinger onder de pergola te bevestigen heb ik toen
op enkele plaatsen plakband gebruikt. Toen ik vorige week
deze baren aan't afwassen was zag ik een restant van de
gebruikte plakband zitten. Dit is met stip de "liefste"
pareidolia die ik tot nog toe gespot heb!

Het probleem bij veel quiltmakers is de grote stapel
tops die liggen te wachten om gequilt te worden.
Bij mij is dat niet anders. Eén van de redenen waarom
die stapel zo groot is is waarschijnlijk omdat het met
de hand quilten van zo'n grote quilt nogal belastend
voor het lichaam is. Vele spieren worden zwaar belast
tijdens deze grote klus. Nek, schouders, polsen, vingers overal
voel ik een grote spanning tijdens het quilten. Wil ik me
door deze stapel heen werken dan moet ik echt op een
meer ontspannen manier leren quilten.

Naast een naaikamer heb ik nu ook een quiltkamer ingericht.
Doordat ik de quilt waar ik aan werk nu kan laten liggen spring
ik hier al eens sneller binnen om een blokje te quilten. En achter
mijn rug ligt die stapel quilts waarvan ik het gevoel heb dat ze mij
met priemende ogen zitten aan te kijken om toch maar aan de beurt
te mogen komen. 

Het ziet er naar uit dat mijn nieuwe strategie blijkt te werken.
Dat zal ook nodig zijn want ik had de stapel nog te quilten tops
op kleur gesorteerd -:) Dit waren de lichte kleuren. 
De donkere stapel ligt terug in de kast. Te veel priemende ogen
kunnen ook verlammend werken!!
Het was wel van de hak op de tak maar ik ben weer helemaal bijgepraat.
Tot een volgende keer! 
Groetjes Liliane

Inspiratie vanop de prairie.....

Hoe één van de oudste stofjes uit mijn stoffenvoorraad mij
in gedachten terugbracht naar "Het kleine huis op de prairie"
dat vertel ik in een volgende blogje. Door met dat stofje aan
de slag te gaan schoot mij dit boek weer te binnen. 

In dit boek staan quiltontwerpen geïnspireerd op de boeken van
Laura Ingalls Wilder. Dit is een foto van een antieke quilt die
mij direct aanspreekt. Nu vind ik het altijd héél moeilijk om
een antieke quilt te reproduceren omdat je nooit die antieke look
kan evenaren. Het patina van zo'n quilt komt er door het jarenlange
gebruik ervan. Maar door een goeie stofkeuze kom je vaak toch
een beetje in de buurt.

Dit is de tweede keer dat ik een quilt met driehoekjes maak
Bij de vorige quilt waren de blokjes 1 1/2 inch groot.
Nu zijn de blokjes 2 inch groot.

Bij mijn vorige quiltproject (zie vorig blogje) moest ik alle malletjes
op de stof overtekenen en alles met de hand aan elkaar naaien.
Nu kan ik alles op maat snijden en met de naaimachine
aan elkaar stikken. Dat gaat vlotjes vooruit zo!

Op Koningsdag ben ik solidair met mijn Noorderburen en maak
ik een blokje met een Hollands tintje.

Zoals ik al zei is de stofkeuze héél belangrijk om de sfeer
van een antieke quilt te bekomen. Voor de tussenblokken moest
ik in mijn voorraad op zoek gaan naar de juiste kleur roze.
Je wil niet weten hoeveel tinten roze er in mijn kast liggen.
Toch is er maar één de juiste! Als die lap dan ook nog eens
groot genoeg blijkt te zijn dan heb ik toch echt veel geluk gehad.

Dit is de stand tot nu toe. Er zullen zeker nog een aantal
blokken bij mogen komen. Aan dit project werken is puur genieten
Gewoon omdat alles vanaf het eerste moment lijkt te kloppen
bij deze quilt. Dat was bij mijn vorige project wel wat anders.

Wanneer ik bij mij thuis de deur uitga dan zie je op de laatste drie
foto's hoe mijn achtertuin eruit ziet. Kan je begrijpen dat de kleinkinderen
staan te popelen om terug naar Omi en Opi te mogen komen.
Wat missen ze de dieren en het grote magische bos. 
Vanaf volgende week wordt het vogelkooitje stilaan op een 
kier gezet. Hopelijk kunnen de vogeltjes dan weer voorzichtig
aangevlogen komen. Iedereen heeft er behoefte aan om mekaar
weer eens in levende lijve te kunnen ontmoeten
en niet alleen via een scherm. Maar ondertussen nog steeds
"stayhome/staysafe"
Groetjes Liliane