Van de hak op de tak....

Leven ten tijde van Corona.
 Weken zijn ondertussen al 2 maanden geworden.
Maanden waarin er, behalve in ons kot blijven, weinig te
beleven viel. Maar als dat kot toevallig een Quilthuys is dan
valt zo'n lockdown nog reuze mee. Iedere dag worden er hier
dozen, laden, kasten opengedaan, dichtgedaan, opgeruimd
of herschikt. Zo heb ik dit stapeltje miniquiltjes opgevouwen
en een plaatsje gegeven in deze vitrinekast.
Mooi toch?

Van de miniquiltjes naar de boeken die ik in dit verband heb
is maar één plank lager in die kast. Binnen de kortste keren zit
ik weer met mijn neus in deze boeken en is een nieuw project
snel opgestart.

Mijn oog valt op dit quiltje. Héél eenvoudig maar daarom
zo ontroerend mooi. Mijn doel is vooral om door de juiste
stofkeuze dit voorbeeld zo goed mogelijk te benaderen.

Eén malletje is slechts nodig om dit quiltje te maken.

Vorige week zaterdag was het quiltje klaar. Omdat ik die dag
toch bij mijn schoonmoeder moest zijn neem ik het quiltje
mee om er daar enkele foto's van te nemen.

Tijdens het handquilten zag ik tot mijn verbazing dat
er één blokje verkeerd zat. Toch straf dat die fout erin
geslopen is terwijl ik zo dikwijls vanop een afstand
naar de kleurverdeling heb zitten kijken.

Ik had zaterdag een goede reden om bij mijn schoonmoeder
op bezoek te gaan. Ze werd die dag namelijk 92 jaar.

Hoe anders is deze verjaardag verlopen in tegenstelling tot het
geweldige familieweekend dat we twee jaar geleden hadden ter
gelegenheid van haar 90ste verjaardag.

Maar de Leentjes zouden de Leentjes niet zijn als er toch niet
een manier zou gezocht worden om op de dag van Oma haar
verjaardag iedereen te ontmoeten. Dankzij Sarah & Simon hebben
we zaterdag Oma's verjaardagsquiz gespeeld. Een geweldig
initiatief dat duidelijk maakte hoe groot de verbondenheid in
onze familie is. Hartverwarmend in deze coronatijden.

Gisteren gaf de regering groen licht aan grootouders beneden
de 65 jaar om hun kleinkinderen terug op te vangen.
Zo kwam het dat deze drie (b)engeltjes vandaag volop
genoten hebben van een zalige maandag/omidag.

Als er iets is wat ik de voorbije twee maanden héél hard gemist heb
dan waren het wel de wekelijkse fotomomenten met de kleintjes.
De gezichtjes waren vandaag zó blij en gelukkig dat dit gemis
al helemaal is gecompenseerd. 

Van het ene gezicht naar het andere......
Laatst hoorde ik op de radio vertellen dat in deze
coronatijden mensen meer gezichten beginnen zien in
gewone voorwerpen de zogenaamde pareidolia.
Dat zou ermee te maken hebben dat mensen tijdens
deze lockdown periode snakken naar sociale contacten.
Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik over dit fenomeen
nog geschreven heb. Ik ben er ook altijd naar op zoek.
Deze heb ik vorige zomer gezien tijdens ons bezoek aan
het Hooge Crater museum in Ieper.

Deze zag ik enkele weken geleden tijdens een wandeling
in het bos.

Vier jaar geleden hadden we hier ten huize een bruiloft.
Daar heb ik toen een vlaggenslinger voor gemaakt. Om
deze slinger onder de pergola te bevestigen heb ik toen
op enkele plaatsen plakband gebruikt. Toen ik vorige week
deze baren aan't afwassen was zag ik een restant van de
gebruikte plakband zitten. Dit is met stip de "liefste"
pareidolia die ik tot nog toe gespot heb!

Het probleem bij veel quiltmakers is de grote stapel
tops die liggen te wachten om gequilt te worden.
Bij mij is dat niet anders. Eén van de redenen waarom
die stapel zo groot is is waarschijnlijk omdat het met
de hand quilten van zo'n grote quilt nogal belastend
voor het lichaam is. Vele spieren worden zwaar belast
tijdens deze grote klus. Nek, schouders, polsen, vingers overal
voel ik een grote spanning tijdens het quilten. Wil ik me
door deze stapel heen werken dan moet ik echt op een
meer ontspannen manier leren quilten.

Naast een naaikamer heb ik nu ook een quiltkamer ingericht.
Doordat ik de quilt waar ik aan werk nu kan laten liggen spring
ik hier al eens sneller binnen om een blokje te quilten. En achter
mijn rug ligt die stapel quilts waarvan ik het gevoel heb dat ze mij
met priemende ogen zitten aan te kijken om toch maar aan de beurt
te mogen komen. 

Het ziet er naar uit dat mijn nieuwe strategie blijkt te werken.
Dat zal ook nodig zijn want ik had de stapel nog te quilten tops
op kleur gesorteerd -:) Dit waren de lichte kleuren. 
De donkere stapel ligt terug in de kast. Te veel priemende ogen
kunnen ook verlammend werken!!
Het was wel van de hak op de tak maar ik ben weer helemaal bijgepraat.
Tot een volgende keer! 
Groetjes Liliane

Inspiratie vanop de prairie.....

Hoe één van de oudste stofjes uit mijn stoffenvoorraad mij
in gedachten terugbracht naar "Het kleine huis op de prairie"
dat vertel ik in een volgende blogje. Door met dat stofje aan
de slag te gaan schoot mij dit boek weer te binnen. 

In dit boek staan quiltontwerpen geïnspireerd op de boeken van
Laura Ingalls Wilder. Dit is een foto van een antieke quilt die
mij direct aanspreekt. Nu vind ik het altijd héél moeilijk om
een antieke quilt te reproduceren omdat je nooit die antieke look
kan evenaren. Het patina van zo'n quilt komt er door het jarenlange
gebruik ervan. Maar door een goeie stofkeuze kom je vaak toch
een beetje in de buurt.

Dit is de tweede keer dat ik een quilt met driehoekjes maak
Bij de vorige quilt waren de blokjes 1 1/2 inch groot.
Nu zijn de blokjes 2 inch groot.

Bij mijn vorige quiltproject (zie vorig blogje) moest ik alle malletjes
op de stof overtekenen en alles met de hand aan elkaar naaien.
Nu kan ik alles op maat snijden en met de naaimachine
aan elkaar stikken. Dat gaat vlotjes vooruit zo!

Op Koningsdag ben ik solidair met mijn Noorderburen en maak
ik een blokje met een Hollands tintje.

Zoals ik al zei is de stofkeuze héél belangrijk om de sfeer
van een antieke quilt te bekomen. Voor de tussenblokken moest
ik in mijn voorraad op zoek gaan naar de juiste kleur roze.
Je wil niet weten hoeveel tinten roze er in mijn kast liggen.
Toch is er maar één de juiste! Als die lap dan ook nog eens
groot genoeg blijkt te zijn dan heb ik toch echt veel geluk gehad.

Dit is de stand tot nu toe. Er zullen zeker nog een aantal
blokken bij mogen komen. Aan dit project werken is puur genieten
Gewoon omdat alles vanaf het eerste moment lijkt te kloppen
bij deze quilt. Dat was bij mijn vorige project wel wat anders.

Wanneer ik bij mij thuis de deur uitga dan zie je op de laatste drie
foto's hoe mijn achtertuin eruit ziet. Kan je begrijpen dat de kleinkinderen
staan te popelen om terug naar Omi en Opi te mogen komen.
Wat missen ze de dieren en het grote magische bos. 
Vanaf volgende week wordt het vogelkooitje stilaan op een 
kier gezet. Hopelijk kunnen de vogeltjes dan weer voorzichtig
aangevlogen komen. Iedereen heeft er behoefte aan om mekaar
weer eens in levende lijve te kunnen ontmoeten
en niet alleen via een scherm. Maar ondertussen nog steeds
"stayhome/staysafe"
Groetjes Liliane

Pervenche des toiles quilt...

Het begon allemaal met deze foto op de cover van het
maart/april 2020 nummer van Quiltmania.
Al vlug zag ik op IG foto's verschijnen van de eerste
 blokken gemaakt naar dit patroon. Ik vond het een mooi patroon
en mijn eerste blok was dan ook vlug een feit.

Weliswaar niet in de kleuren blauw/roze maar wel in een
warmer kleurenpalet. Dit was mijn eerste blok. Dit blok zit
niet in de quilt omdat de streepjesstof té licht van kleur was.

Soms lijken stofjes goed met elkaar te combineren maar valt
het blok uiteindelijk dik tegen. De fussy cutting techniek was geen optie
omdat dit al de stof was die ik had. Dit blok heeft de
quilt niet gehaald wegens té druk.

Dit was een experiment met een andere kleur en zit ook niet in de quilt.

Omdat er nu al verschillende blokken aan de kant liggen pas ik
mijn werkwijze aan. Voordat ik het blok patch leg ik het in losse
delen bij de blokken die al klaar zijn. Dit geeft mij de zekerheid
of een blok bij de rest past of niet. 

Af en toe maak ik een foto om op IG te posten.
Dit blok hangt naast een tekening die ik jaren geleden
kocht om het project Morning Tears in China te steunen.
Morning Tears zorgt voor opvang van kinderen die alleen
achterblijven nadat hun ouders in de gevangenis
zijn terechtgekomen. Ik heb me dikwijls afgevraagd wat
er nu onder deze tekening zou staan? Dankzij de Chinese
vriendin van een neef, die in China woont en werkt, kreeg
ik vorige week een antwoord op mijn vraag.
"It's a boy's name Wei Jian Zhao. It's mirrored
because it's engraving paint. The name means
healthy, great. Curious how the boy is doing now?"
Leuk om dit nu eindelijk te weten!

Hier een blok naast een souvenir uit Namibië.

In de Sossusvlei zag je alle mogelijke tinten oranje.
Dat zijn beelden die nog altijd op mijn netvlies liggen.

Door iedere avond een blok te naaien groeit het stapeltje snel.

Wanneer er 24 blokken gemaakt zijn komt het, naar mijn gevoel, moeilijkste
onderdeel van deze quilt.
Het vinden van de juiste achtergrondstof om de verschillende blokken
mooi te verbinden. Dit zijn de eerste mogelijkheden die uitgetest
worden.

Ik begin met een lichte stof omdat ik hoop dat de lichtste blokken
op die manier in de achtergrond zullen wegvallen en mij daardoor
minder storen in het geheel. Dit blijkt toch geen goede keuze.

Deze stof valt ook af.

Geen van de 4 stoffen voldoen en ik ga terug op zoek in de kast.
Er zijn héél wat stoffen van Jo Morton in deze quilt verwerkt.
Ik was dan ook blij verrast toen ik een grote lap van deze
serie vond. Dit kon wel eens de perfecte randstof zijn. Maar wat
doe ik dan met de vierkanten.

Ik zoek een oplossing bij de stofjes uit deze serie. Zal ik deze
ook gebruiken om de blokken te verbinden??

De quilt is half aan elkaar genaaid wanneer ik beslis om voor een
andere oplossing te gaan. Ik vind dat er meer contrast moet komen
tussen de sterblokken en de vierkanten.

De oplossing kan misschien van deze gele sterretjesstof komen?
De warme gele kleur past perfect bij de randstof. Maar er is
 een probleem -:)

Ik had deze stof al gereserveerd en geknipt voor de
sew along van Temecula Quilt Co. (waar ik enkele blogjes geleden
over gesproken heb). Gelukkig is een waardige vervanger
vlug gevonden.

De geknipte blokjes zijn natuurlijk net te klein en er zal een
manier moeten gevonden worden om ze groter te maken.
Ik knip een sterretje uit de randstof en kan zo het blok
tot de juiste maat vergroten.

Ook met de driehoeken in de rand moet ik creatief zijn om toe te komen
met de gele stof. Hier wordt een extra randje van de gekleurde stoffen
voorzien en uiteindelijk valt alles in de juiste plooi.

De top is af.
Het is een hele zoektocht geweest om dit project in de
juiste plooi te doen vallen.
Vier blokken gemaakt die de quilt niet gehaald hebben.
Een halve quilt losgetornd wegens niet tevreden.
Meerdere keren de randen eraf gehaald wegens niet helemaal
plat liggen.

(dit is nog een foto met een rand die niet goed is)
Maar de aanhouder wint. Het heeft lang geduurd voordat
de klik met deze quilt er kwam. Meestal heb ik een héél goed
gevoel wanneer ik aan een quilt werk. Bij deze quilt kwam dat maar niet.
Het ligt zeker niet aan het patroon in tegendeel. Het was een plezier
om deze blokken te maken. Maar ik heb meerdere keren echt
vastgezeten omdat ik geen zicht kreeg op het totale plaatje.

Ondertussen is die klik er wel.
Eenmaal het quilten klaar is zal ik een foto van het geheel maken.
Als ze ons nog lang in ons kot gaan houden dan is deze
quilt in een record tempo gemaakt. Maar dan  zal het met het quilten ook
zo'n vaart moeten lopen en dat......dat moeten we nog zien -:))
Ondertussen stayhome/staysafe!!
Groetjes Liliane